Blog ΔΣΚ

Blog Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, Άρθρο του Γιώργου Καρύδη Δικηγόρου Κέρκυρας και πρώην Προέδρου του ΔΣΚ

Νοέμβριος 19th, 2020

Αγαπητές συναδέλφισσες,

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Τις τελευταίες μέρες πολλά ακούγονται και γράφονται για την παράταση των προθεσμιών διορθώσεων στις Κτηματολογικές εγγραφές, για τα ραντεβού και τις μετακινήσεις των δικηγόρων στα Κτηματολογικά Γραφεία και τα Υποθηκοφυλακεία  εξαιτίας της πανδημίας για αναστολή προθεσμιών για διαδικαστικές  παρεμβάσεις στη λειτουργία των Δικαστηρίων κ. λ. π.

Όλα αυτά χρήσιμα είναι, αλλά ήσσονος σημασίας.

Το μείζον, κατά τη γνώμη μου είναι, ότι η οικονομική δυσπραγία και η φτωχοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, καθιστούν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη είδος πολυτελείας.

Το κόστος δικαστικής προστασίας δικαιωμάτων και αξιώσεων φυσικών και νομικών προσώπων, έχει καταστεί υψηλό και συχνά  ασύμφορο για χιλιάδες συμπολίτες.

Τα διαρκώς αυξανόμενα δικαστικά έξοδα, καθιστούν την απονομή δικαιοσύνης στις δικαστικές αίθουσες προνόμιο των οικονομικά εύρωστων.  

Η πανδημία επιβάρυνε ακόμη περισσότερο το αρνητικό κλίμα. Η όλη κατάσταση   πλήττει καίρια τη μαχόμενη δικηγορία αλλά και την  επαγγελματική υπόσταση χιλιάδων συναδέλφων.

Ταυτόχρονα, θεωρώ, πως το μεγαλύτερο μέρος της  ηγεσίας του δικηγορικού σώματος δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ούτε εκπροσωπεί επαρκώς τη μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων, που δεινοπαθούν οικονομικά.

Παράλληλα τα αρμόδια Υπουργεία όπως κυρίως το Δικαιοσύνης και το  Οικονομικών, αδιαφορούν προκλητικά για τα πλήγματα που δέχεται ο δικηγορικός κόσμος και συνεπακόλουθα το κράτος Δικαίου και το κράτος Πρόνοιας. Η καθημερινή απασχόλησή τους περιορίζεται στη σύνταξη και ψήφιση νέων Κωδίκων( λ.χ. Πτωχευτικός), σε συνεχείς τροποποιήσεις δικονομικών ρυθμίσεων  ( λ.χ. νέα τακτική Διαδικασία με προβληματικές προθεσμίες, μη δυνατότητα εξέτασης μαρτύρων στο ακροατήριο)  και σε έκδοση  εγκυκλίων για λήψη προβληματικών μέτρων, που αντί να λύνουν τα παραπάνω προβλήματα τα επιβαρύνουν και τα περιπλέκουν.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όλοι οι δικηγόροι ως φύσει και θέσει υπερασπιστές των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, οφείλουμε, από όποια θέση βρισκόμαστε, να καταγγείλουμε την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της Δικαιοσύνης  και τις συνέπειες που αυτή έχει για την κοινωνική συνοχή, ισότητα και ισονομία.

Οφείλουμε να ενημερώσουμε την κοινωνία για την κατάσταση που επικρατεί, να πείσουμε ότι τα χτυπήματα στο δικηγορικό σώμα είναι σε βάρος των περισσότερων κοινωνών και φυσικά ν΄ αποκτήσουμε εκείνες τις κοινωνικές και επαγγελματικές συμμαχίες,  που θα συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και στην ενίσχυση του κύρους του δικηγορικού επαγγέλματος.

Προς την κατεύθυνση αυτή σας ζητώ να στηρίξετε τις παρακάτω θέσεις, που έχουν προκύψει κυρίως από εργασία συναδέλφων Προέδρων και μελών Διοικητικών Συμβουλίων,άλλων Δικηγορικών Συλλόγων της Ελληνικής Επικράτειας, απαιτώντας από την κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα όπως:   

1.- Χορήγηση ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ σε όλους τους δικηγόρους.

2.- Παράταση ασφαλιστικής ικανότητας μέχρι το τέλος του έτους 2021.

3.- Μείωση ασφαλιστικών εισφορών και των επομένων μηνών στα πρότυπα των μηνών Φεβρουαρίου, Μαρτίου και Απριλίου 2020.

4.- Επίσπευση  της εκκαθάρισης των ασφαλιστικών εισφορών του τρέχοντος έτους, ώστε να υλοποιηθεί από τις αρχές του 2021 η επιστροφή πιστωτικών γραμματίων 2020.

5.- Αναστολή όλων των δόσεων ρυθμίσεων και των δόσεων εκκαθάρισης 2019.

6.- Συνυπολογισμός τυχόν χρεωστικού της εκκαθάρισης 2019 στις 120 δόσεις.

7.- Πρόβλεψη δυνατότητας κατ’ εξαίρεση αλλαγής ασφαλιστικής κλάσης στην κατώτατη για όλους τους δικηγόρους για το τρέχον έτος, με συμψηφισμό των καταβληθεισών ασφαλιστικών με τις μέλλουσες.

8.- Αναστολή της καταβολής των βεβαιωμένων οφειλών και δόσεων χρεωστικού Φ.Π.Α., η προθεσμία καταβολής των οποίων λήγει εντός του 2020, ή την έκπτωση κατά 25% αυτών εφόσον καταβληθούν εμπρόθεσμα.

9.- Αναστολή καταβολής τρεχουσών φορολογικών υποχρεώσεων για το μήνα Νοέμβριο 2020 ή αν υπάρξει συνέχεια της σημερινής κατάστασης και για το διάστημα αυτό.

10.- Άμεση εξόφληση όλων των γραμματίων ΤΑΧΔΙΚ στους δικηγόρους.

11.- Χορήγηση επιδόματος του ΟΑΕΔ του νόμου 3996/2011 και αν καθυστερήσει κι άλλο ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της εισφοράς ΟΑΕΔ (ως ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ).

12.- Υπαγωγή των δικηγόρων στο καθεστώς της επιστρεπτέας προκαταβολής 4ου και 5ου κύκλου χωρίς εισοδηματικά κριτήρια για όσους δικηγόρους έχουν φορολογητέο εισόδημα χρήσης 2019 κάτω των 10.000 ευρώ.

13.- Μείωση κατά 40% του μισθώματος επαγγελματικής στέγης για τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο 2020.

14.-Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος άλλως μείωση στο ήμισυ για το 2020.

15.- Μείωση ποσοστού εισφοράς αλληλεγγύης από την χρήση του 2020.

16.- Αναστολή όλων των πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης και πλειστηριασμών.

17.- Άμεση ψηφιοποίηση της Δικαιοσύνης για τα δικαστήρια της Περιφέρειας και επιτάχυνση της εκτέλεσης του έργου  «Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης Δικαστικών Υποθέσεων για την Πολιτική και Ποινική Διαδικασία – Β’ Φάση».

18.- Πρόσληψη δικαστικών υπαλλήλων.

19.- Άμεση πρόσληψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα Νοσοκομεία όλης της χώρας

20.- Ισότιμη πρόσβαση όλων στο σύστημα υγείας – Μη διαλογή ασθενών.

21.- Διασφάλιση δημόσιας υγείας και περίθαλψης για όλα τα νοσήματα και ασθένειες (εκτός covid).

22.- Άμεση λήψη μέτρων οικονομικής στήριξης όλων των πληττόμενων κλάδων εργαζομένων και αυτοαπασχολουμένων.

Όσα περισσότερα από τα παραπάνω πετύχουμε με αγώνα και οργανωμένη προσπάθεια, τόσο περισσότερο θα βοηθήσουμε τον κλάδο μας να επιβιώσει αλλά και τα αδύνατα οικονομικά στρώματα να διεκδικήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους.

Κέρκυρα 18 Νοεμβρίου 2020

                                                          Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

                                                              ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΚΑΡΥΔΗΣ

Μάσκες vs προσωπεία, άρθρο του Σπύρο-Μάριου Παγκράτη ,Δικηγόρου Κέρκυρας

Σεπτέμβριος 22nd, 2020

Η έλευση της πανδημίας λόγω covid-19 φαίνεται πως έχει αλλάξει πολλά στη ζωή μας. ‘Η μήπως κάποιες αλήθειες απλώς οπτικοποιήθηκαν;
Η υποχρεωτική χρήση της μάσκας σε όλους τους κλειστούς χώρους – ενίοτε και σε ανοικτούς – δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα. Αυτή φαίνεται ότι ήρθε για να μείνει. Έτσι είπαν οι ειδικοί. Αυτό λέει και ο νόμος.
Η καθημερινότητα στον εργασιακό μας χώρο έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Μάσκες παντού, παντός είδους, πάσης απόχρωσης και σχήματος.

Η κοινωνική επαφή (κομμάτι της οποίας συντελείται και εν ώρα εργασίας) δυσκολεύει, η αποξένωση και η τυπικότητα περισσεύουν. Η αγκαλιά, η χειραψία, ο καφές με τους φίλους ακόμη και η αγόρευση στο δικαστήριο έχουν ανάμεσά τους μια Μάσκα.
Μερικοί τάσσονται ενάντια στη χρήση της μάσκας. Δεν είναι όμως, στην πραγματικότητα, η Μάσκα η αληθινή παθογένεια, αλλά το Προσωπείο. Ο λαϊκισμός φορά το προσωπείο της σοβαροφάνειας. Η ματαιοδοξία φορά το προσωπείο της αλληλεγγύης. Ο φανατισμός φορά το προσωπείο της κοσμιότητας και ο φθόνος φορά το προσωπείο του καθωσπρεπισμού.

Ας ξανασυστηθούμε. Είναι καιρός , παρά τη μάσκα που φοράμε να επικρατήσει η ευθύτητα, η ειλικρίνεια, η αποτελεσματικότητα, η ανιδιοτέλεια.
Μήπως να σταματήσουμε να λέμε τη φράση «να πέσουν οι Μάσκες», και να προτρέπουμε «να βγουν τα Προσωπεία»;
[Στο αρχαίο θέατρο οι υποκριτές και τα μέλη του χορού έπαιζαν φορώντας προσωπεία, δηλαδή θεατρικές μάσκες. Η χρήση του προσωπείου προήλθε από τη διονυσιακή λατρεία, καθιερώθηκε όμως γιατί εξυπηρετούσε με πολλούς τρόπους το αρχαίο δράμα. *(http:ancienttheater.culture.gr)

Το προσωπείο δημιουργούσε ένα πρόσωπο χωρίς ατομικά χαρακτηριστικά – περισσότερο απέδιδε ένα χαρακτήρα. Φορώντας το, ο υποκριτής δεν ήταν ο εαυτός του, αλλά υποδυόταν κάποιον άλλο, ακόμα και έναν ήρωα ή θεό. Το προσωπείο, λοιπόν, επέτρεπε την έκσταση. Διευκόλυνε επίσης τη μεταμφίεση των υποκριτών που έπαιζαν δύο ή περισσότερους ρόλους, αντρικούς και γυναικείους, στο ίδιο έργο].

Σπύρος – Μάριος Παγκράτης
Δικηγόρος

Αμερική: Εκλογές 2020 (Γράφει ο Σπύρος Μάριος Παγκράτης, Δικηγόρος Κέρκυρας )

Μάιος 7th, 2020

Κάθε 4 χρόνια, την πρώτη Τρίτη του Νοέμβρη συνηθίζω να ξαγρυπνώ μέχρι την ανατολή του ηλίου παρακολουθώντας τη ροή των αποτελεσμάτων στις Προεδρικές Εκλογές των Η.Π.Α, τις πιο ενδιαφέρουσες και πολυεπίπεδες- και γιαυτό αγαπημένη εκ των εκλογικών αναμετρήσεων. 

Είναι ένα τελετουργικό που τηρώ ευλαβικά από το 1992 όταν ο Μπιλ Κλίντον υπερίσχυσε του Τζορτζ Μπους του Πρεσβύτερου. Οι εκλογές του 2020 είναι ίσως οι πιο περίεργες της σύγχρονης ιστορίας καθότι διεξάγονται υπό πρωτοφανείς συνθήκες (πανδημία κορωνοϊού, καραντίνα, lockdown, οικονομική κρίση, ανεργία). Ακόμη και οι προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος επηρεάσθηκαν από τα ανωτέρω δεδομένα και ουσιαστικά «έχρισαν» υποψήφιο τον Τζο Μπάιντεν με στόχο να εκθρονισθεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι όμως κάτι τέτοιο πιθανό;

Πριν 16 χρόνια, το 2004 (τελειόφοιτος τότε στη Νομική Αθηνών) βρέθηκα σε μια παρέα φίλων στην οδό Πανόρμου. Συζητώντας με τον νυν υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής Κυριάκο Πιερρακάκη (και ανερχόμενο την εποχή εκείνη αστέρι του «μεσαίου χώρου») μου εξήγησε ότι οι Προεδρικές αναμετρήσεις των ΗΠΑ διακρίνονται σε «Μητρικές» και «Πατρικές». Μητρικές είναι όταν το δίλημμα των εκλογών επικεντρώνεται σε εσωτερικά ζητήματα της χώρας και των πολιτών (όπως πχ υγεία, οικονομία, ανεργία). Πατρικές είναι όταν τίθενται περισσότερο εθνικά θέματα στο προσκήνιο –πατριωτικής φύσεως (πχ επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, πόλεμος σε Αφγανιστάν-Ιράκ- ψυχρός πόλεμος κλπ). Στις μητρικές μάχες επικρατούν συνήθως οι Δημοκρατικοί που έχουν πιο κοινωνικό πρόγραμμα και φιλικό στον πολίτη. Στις πατρικές επικρατούν οι Ρεπουμπλικάνοι υπερτονίζοντας το εθνικό φρόνημα της χώρας με πιο συντηρητικό προφίλ. Πράγματι λίγες εβδομάδες μετά την παραπάνω συζήτηση, ο Μπους επικράτησε οριακά του Δημοκρατικού Τζον Κέρι (κάνοντας την ανατροπή στο Οχάιο). ΄Ηταν 3 μόλις χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο πόλεμος στο Ιράκ συνεχιζόταν και η εκλογική μάχη ήταν σαφέστατα πατρική. Ο παραπάνω κανόνας επιβεβαιώθηκε και το 2008 όταν είχε χτυπήσει την πόρτα η οικονομική κρίση (Lehman Brothers κλπ) όπου σε μια Μητρική μάχη επικράτησε ο Μπαρακ Ομπάμα. Βεβαίως σε εκείνη την αναμέτρηση μέτρησε πολύ και το «άστρο» του τέως Προέδρου, ενώ το σύνθημα “Yes we can” έπαιξε καταλυτικό ρόλο για να χαρακτηρισθεί η ανωτέρω αναμέτρηση ως μητρική.

Το 2016 ο Τραμπ από απόλυτο αουτσάιντερ επιχείρησε να μετατρέψει σε Πατρική την εκλογική μάχη- με αιχμή το μεταναστευτικό και το σύνθημα “ Let’s make America great again” αποδείχθηκε αποτελεσματικό. Η εκλογική αναμέτρηση του Νοεμβρίου ήδη χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια των 2 υποψηφίων για να διαμορφώσουν το δίλημμα των εκλογών. Ο Τραμπ έσπευσε να χαρακτηρίσει το ιό «Κινέζικο» προσπαθώντας να δημιουργήσει μια «πατρική» εθνική εκλογική αναμέτρηση. Η υγεία, η οικονομία και η ανεργία, όμως, φαίνεται πως θα κυριαρχήσουν σε αυτή την αναμέτρηση με επίκεντρο την πανδημία κορωνοϊού, την καραντίνα-lockdown, την οικονομική κρίση, και την ανεργία με την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας. Υπό τα σημερινά δεδομένα ο Μπάιντεν φαντάζει ως φαβορί. Ήδη το σύνθημά του “We, the people” κινείται σε αυτή την κατεύθυνση και σε μία «μητρική» αναμέτρηση. Τα παραπάνω θα κρίνουν και το νικητή των εκλογών του Νοεμβρίου σε συνδυασμό φυσικά με τις αμφίρροπες πολιτείες (Πενσυλβάνια, Μίσιγκαν, Φλόριδα) και κυρίως το Οχάιο όπου πάντοτε ψηφίζει το νικητή των εκλογών (“As Ohio goes, so goes the nation”).

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, άρθρο του Βραδή Γιάννη Δικηγόρου Κέρκυρας και πρώην Προέδρου Δ.Σ. Κέρκυρας

Μάρτιος 12th, 2020

Το δίκαιο του κτηματολογίου είναι πρωτόλειο. Είναι φυσικό να υπόκειται σε συνεχείς τροποποιήσεις με στόχο την βελτίωση των ρυθμίσεών του. Η τελευταία τροποποίηση του αρθρ.57 του Ν.4602/2019 που καθώρισε τον πρότερο έλεγχο της συνδρομής των τεχνικών προϋποθέσεων των αιτουμένων γεωμετρικών μεταβολών ήδη κατά την σύνταξη του τοπογραφικού διαγράμματος του γεωτεμαχίου ήταν επιβεβλημένη. Η προηγούμενη κατάσταση, να διαπιστώνεται δηλαδή η έλλειψη της συνδρομής των τεχνικών προϋποθέσεων της απεικόνισης της γεωμετρικής μεταβολής εκ των υστέρων, αφού είχε ήδη κατατεθεί η αγωγή, είχε καταχωρηθεί στο κτηματολογικό γραφείο, είχε επιδοθεί σε αριθμό ιδιοκτητών επηρεαζομένων ακινήτων, είχε υποβληθεί δηλαδή ο άτυχος πολίτης σε σειρά εξόδων και τελικά η Δ/νση Χωρικών μεταβολών του Κτηματολογίου στην Αθήνα να στέλνει βεβαίωση ότι δεν συντρέχουν οι τεχνικές προϋποθέσεις με αποτέλεσμα όλη αυτή η προδικασία να πηγαίνει χαμένη, ήταν, επιεικώς, απαράδεκτη διαδικασία. Υπάρχουν όμως στον νόμο και άλλες προβληματικές ρυθμίσεις που δημιου-ργούν ομοίως απαράδεκτες καταστάσεις κατά την διαδικασία της διόρθωσης των πρώτων εγγραφών.

Με σημαντική οικονομική ζημία του πολίτη και εις βάρος της ταχείας ολοκλήρωσης της κτηματογράφησης. Επισημαίνω μερικές από αυτές τις ρυθμίσεις που κατά την γνώμη μου δημιουργούν αντί να επιλύουν προβλήματα. Κατ’αρχάς, το απειλούμενο απαράδεκτο της ασκηθείσας αγωγής ή αίτησης όταν έχουν παραληφθεί κάποιες τυπικές προϋποθέσεις, με αποτέλεσμα ο διάδικος-πολίτης να υποχρεούται να επαναλάβει την όλη διαδικασία από την αρχή και να υποβάλλεται σε πολλαπλά έξοδα. Ως γνωστόν, το άρθρο 6 παρ.2 του Ν.2664/1998 επιβάλλει την επίδοση της αγωγής τόσο στον κύριο του γεωτεμαχίου κατά τον χρόνο των πρώτων εγγραφών όσο και στους ειδικούς διαδόχους του. Τυχόν παράλειψη κάποιου εξ αυτών συνιστά απαράδεκτο και πρέπει όλη η διαδικασία να επαναληφθεί.

Απαράδεκτη κατά την γνώμη μου είναι η διάταξη. Θα αρκούσε η επίδοση μόνο στον κύριο του επηρεαζομένου ακινήτου κατά τον χρόνο της άσκησης της αγωγής ο οποίος, αν γεννιόταν ουσιαστικό θέμα εις βάρος του με την αιτούμενη διόρθωση (πράγμα σπάνιο), θα μπορούσε να ανακοινώσει την δίκη και να προσεπικαλέσει τους δικαιοπαρόχους του, η δε διόρθωση να γίνεται και στο όνομα του κυρίου του γεωτεμαχίου κατά τον χρόνο των πρώτων εγγραφών. Αλλά κι αν ακόμη δεν υιοθετείτο μία τέτοια ρύθμιση, αντί να κηρύσσεται η αγωγή απαράδεκτη επειδή παραλήφθηκε να εναχθεί κάποιος εκ των ειδικών διαδόχων, θα μπορούσε να προβλέπεται η έκδοση μη οριστικής αποφάσεως με την οποία θα εκαλείτο ο ενάγων εντός τακτής, σύντομης προθεσμίας να επιδώσει την αγωγή στον παραλειφθέντα. Ταυτόχρονα, να καθοριζόταν στην μη οριστική απόφαση του Δικαστηρίου, η επανάληψη της συζήτησης της υποθέσεως χωρίς κλήση και νέες επιδόσεις στους αρχικούς διαδίκους των οποίων η παράσταση στην επανάληψη της συζητήσεως δεν θα ήταν υποχρεωτική. Ο ενάγων θα προσκόμιζε απλώς το αποδεικτικό επίδοσης στον παραλειφθέντα ο οποίος παραληφθείς θα εδικαιούτο, αν το επιθυμούσε, να συμμετάσχει στην δίκη και ν’ασκήσει τις τυχόν αντιρρήσεις του.

Αν ο ενάγων δεν προσκόμιζε το αποδεικτικό επίδοσης στον παραληφθέντα, τότε η αγωγή να κηρυσσόταν με την οριστική απόφαση απαράδεκτη. Αλλά και αυτή η πρόταση να μην γινόταν δεκτή με την οποιαδήποτε αιτιο- λογία δεν υπάρχει δικαιολογία γιατί να κηρύσσεται η αγωγή απαράδεκτη αντί να διατάσσεται η επανάληψη της συζήτησης κατ’ αρθρ. 254 ΚΠολΔ. ώστε να καλυφθεί η όποια παράλλειψη. Όταν μάλιστα η ΚΠολΔ 254 υπάρχει γι’αυτό το σκοπό. Εκτός κι αν ο στόχος είναι οικονομικός, εισπρακτικός. Ανάλογα προβλήματα προκαλεί το άρθρο 6 παρ.3 του Ν. 2664/1998 που καθορίζει, πλην των άλλων, την επίδοση της ασκούμενης αίτησης εντός προθεσμίας 20 ημερών από την κατάθεσή της στο Ελληνικό Δημόσιο και, εάν στο κτηματολογικό φύλλο του ακινήτου έχουν ήδη καταχωρισθεί και άλλες αιτήσεις ή κύριες παρεμβάσεις με αντίστοιχο περιεχόμενο, η μεταγενέστερη αίτηση κοινοποιείται από τον αιτούντα, επί ποινή απαραδέκτου και εντός της ίδιας προθεσμίας, στους προηγούμενους αιτούντες ή κυρίως παρεμβαίνοντες. Όμως, νόημα έχει, ο αιτούμενος την διόρθωση για ένα συγκεκριμένο γεωτεμάχιο το οποίο ταυτοποιείται και προσδιορίζεται επακριβώς σε τοπο-γραφικό διάγραμμα συντεταγμένο σε ΕΓΣΑ 87, εντοπιζόμενο σε ένα ΚΑΕΚ, να υποχρεούται να κοινοποιήσει την αίτησή του μόνο σε όσους έχουν ασκήσει προηγουμένως αιτήσεις ή κύριες παρεμβάσεις για το ίδιο ακριβώς γεωτεμάχιο (ή σε τμήμα του) όπως αυτό προσδιορίζεται και ταυτοποιείται στο σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα που αναφέρεται στην αίτηση και υποχρεωτικά συνυποβάλλεται και όχι σε όλους ανεξαιρέτως που έχουν εγγράψει αγωγή, αίτηση ή κυρία παρέμβαση στο ίδιο ΚΑΕΚ. Διότι, στην νομοθεσία του Κτηματολογίου, ΚΑΕΚ δίδεται για ένα ενιαίο και αυτοτελές ακίνητο – γεωτεμάχιο και όχι για πολλά μαζί. Ο δε σκοπός του νομοθέτη είναι, προφανώς, να αποφευχθούν αντικρουόμενες αποφάσεις για διορθώσεις για το ίδιο ακριβώς γεωτεμάχιο – ως συγκεκριμένο τμήμα γής στο πλαίσιο της ακολουθούμενης εκουσίας δικαιοδοσίας. Δεν πρόβλεψε ο νομοθέτης λάθη της κτηματογράφησης όπως λ.χ. ότι περισσότερα αυτοτελή γεωτεμάχια κτηματογραφήθηκαν λανθασμένα ως ένα ενιαίο ακίνητο με ένα ΚΑΕΚ.

Όμως υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις που ακολουθούν μια τυπική, γραμματική ερμηνεία της σχετικής διάταξης και κηρύσσουν απαράδεκτες αιτήσεις επειδή δεν κοινοποιήθηκαν σε προηγούμενους αιτούντες έστω και αν το γεωτεμάχιο που οι προηγούμενοι εζήτησαν να διορθώσουν είναι εντελώς άσχετο. Συνεπώς, επιβάλλεται ρητή αναδιατύπωση της διάταξης και να καθορίζεται υποχρέωση κοινοποίησης της μεταγενέστερης αίτησης σε προγενεστέρως αιτηθέντα ο οποίος είχε ασκήσει αίτηση διόρθωσης σε επηρεαζόμενο γεωτεμάχιο, ταυτιζόμενο ολικά ή μερικά με αυτό της μεταγενέστερης αίτησης. Η αναγκαιότητα της τροποποίησης συνίσταται στο ότι συναντάται συχνά ένας αριθμός διαφόρων αυτοτελών γεωτεμαχίων, ασχέτων μεταξύ τους, τα οποία κατά την χαρτογράφηση – κτηματογράφηση, είτε από έλλειψη στοιχείων είτε από σφάλμα, θεωρήθηκαν ως ένα ενιαίο γεωτεμάχιο με ένα ΚΑΕΚ. Με την υπάρχουσα διατύπωση της διάταξης και την απλή γραμματική της ερμηνεία αυξάνεται αδικαιολόγητα το κόστος πρόσβασης στην δικαιοσύνη με εντελώς περιττές, κοστοβόρες κοινοποιήσεις και τίθενται οικονομικά και άλλα εμπόδια κατά τρόπο συνταγματικώς ανεπίτρεπτο. Δημιουργούνται έτσι απαράδεκτες καταστάσεις όπου η κτηματολογική διόρθωση καθίσταται ασύμφορη καθόσον πολλές φορές το κόστος της υπερβαίνει την αξία του αμιγώς αγροτικού γεωτεμαχίου.

Είναι γνωστό δε ότι οι κτηματογραφηθείσες περιοχές της υπαίθρου της Κέρκυρας έγιναν στην βάση των διοικητικών ορίων των πρώην Κοινοτήτων. Όμως, μεγάλες εκτάσεις κτηματο-γραφήθηκαν και εμφανίστηκαν στις πρώτες εγγραφές ως ένα ενιαίο γεωτεμάχιο αγνώστου ιδιοκτήτη παρότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για σύνολο πολλών μικροτέρων, συνεχομένων γεωτεμαχίων που ανήκουν σε πλείονες κυρίους οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν δήλωσαν την ιδιοκτησία τους, είτε επειδή δεν την εντόπισαν κατά την κτηματογράφηση στις αεροφωτογραφίες είτε επειδή αγνοούσαν την κτηματογράφηση στην περιοχή αυτή, είτε προέκυψε από λάθη ή υπερβάσεις του εργολάβου της κτηματογράφησης. Τα προβλήματα αυτά και οι αναπόφευκτα διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν η διάταξη επέβαλε την κοινοποίηση της αίτησης σε όσους είχαν προηγουμένως εγγράψει στο κτηματολογικό φύλλο αιτήσεις ή κύριες παρεμβάσεις αφορώσες διορθώσεις σε γεωτεμάχιο – εδαφική έκταση επηρεαζόμενο εν όλω ή εν μέρει από το γεωτεμάχιο της μεταγενέστερης αίτησης, αποδεικνυομένου του γεγονότος ότι οι λοιπές εγγραφές αφορούν άσχετα ακίνητα.


Μια ακόμη περιπέτεια για τον μάχιμο δικηγόρο ξεκινά όταν συναντήσει κτηματολογικές εγγραφές που αφορούν αλλοδαπούς ιδιοκτήτες που απέκτησαν ακίνητο στις κτηματογραφηθείσες περιοχές και πρέπει να τους κοινοποιηθεί αγωγή ή αίτηση. Συνήθως στο κτηματολογικό φύλλο δεν αναγράφεται η ακριβής τους διεύθυνση και θα πρέπει ο δικηγόρος να την ανεύρει. Και βεβαίως, θα πρέπει ο πολίτης να υποβληθεί σε σημαντικά έξοδα για την μετάφραση του δικογράφου και την επίδοσή του στο εξωτερικό. Με την αβεβαιότητα πάντοτε της λήψης βεβαίωσης για την πραγματική επίδοση στο εξωτερικό αφού η πλασματική επίδοση στον Εισαγγελέα δεν αρκεί. Χρονοβόρα και πολυέξοδη διαδικασία που θα αποφευγόταν εάν και εφόσον θεσπιζόταν η απλή υποχρέωση κάθε αλλοδαπού που αποκτά ακίνητο στην Ελλάδα να ορίζει ταυτόχρονα και αντίκλητό του.
Είμαι βέβαιος ότι οι μάχιμοι δικηγόροι θα έχουν εντοπίσει και άλλα προβλήματα. Και εδώ γεννάται θέμα ουσιαστικής θεσμικής λειτουργίας του Δικηγορικού Συλλόγου που ως γνωστόν σύμφωνα με το άρθρο 90.ε΄ του Κώδικα Δικηγόρων στις αρμοδιότητές του είναι και η διατύπωση γνωμών και προτάσεων που αφορούν στη βελτίωση της νομοθεσίας, την ερμηνεία και την εφαρμογή της, αναγνωριζόμενοι ως σύμβουλοι της πολιτείας. Απαιτούνται ουσιαστικές παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες τέτοιου είδους και όχι κινήσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα χάριν προσωπικής προβολής. Θα μπορούσε ο Σύλλογος να συλλέξει τις παρατηρήσεις για τις δυσλειτουργίες και τα προβλήματα που δημιουργεί ο Ν. 2664/1998, να τις επεξεργαστεί και να προχωρήσει σε προτάσεις για νομοθετικές τροποποιήσεις ώστε να βελτιωθεί το θεσμικό πλαίσιο. Θα μπορούσε να ενημερώσει και κινητοποιήσει τους βουλευτές του νησιού όταν μάλιστα οι δύο εξ αυτών είναι δικηγόροι και μέλη του.

Τέλος, δεν θα πρέπει να παραληφθεί η επισήμανση ότι μέχρι του τέλους του τρέχοντος έτους που «κλειδώνουν» οι κτηματολογικές εγγραφές στην Κέρκυρα, είναι πλέον ή βέβαιον ότι δεν θα έχουν γίνει όλες οι απαιτούμενες διορθώσεις. Ο κίνδυνος να χαθούν περιουσίες είναι μεγάλος. Η μεγάλη πλειοψηφία των ιδιοκτητών το αγνοεί. Επίσημη ενημέρωση του κοινού και επισήμανση των κινδύνων δεν γίνεται. Θα μπορούσε ο Δικηγορικός Σύλλογος να πάρει την πρωτοβουλία. Και για να μην εμφανιστούν κακόβουλοι να κατηγορήσουν τον Πρόεδρο ότι η ενημέρωση γίνεται για να αυξηθεί «η δουλίτσα» των δικηγόρων που υποσχέθηκε προεκλογικά, η ενημέρωση μπορεί να γίνει από κοινού με τους λοιπούς εμπλεκόμενους θεσμικούς φορείς, τον Συμβολαιογραφικό Σύλλογο και το ΤΕΕ.
ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΒΡΑΔΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ Δ.Σ.ΚΕΡΚΥΡΑΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, άρθρο του Βραδή Γιάννη Δικηγόρου Κέρκυρας και πρώην Προέδρου Δ.Σ. Κέρκυρας

Ιούνιος 18th, 2019

Ως γνωστόν οι πάντες ομνύουν στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και επισημαίνουν την σημασία της στην λειτουργία του κράτους δικαίου, στην προστασία των θεσμών. Την θεσμική της λειτουργία ως βασικού πυλώνα της δημοκρατίας. Εδώ και δεκαετίες όμως αποτελεί κοινό τόπο η εκτίμηση ότι από την πλευρά της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας επιδιώκεται η ποδηγέτηση και χρησιμοποίηση της δικαιοσύνης στον στίβο του κομματικού ανταγωνισμού. Έτσι, σε κάθε σχετική ευκαιρία, επαναφέρεται το θέμα της μεγαλύτερης δυνατής θωράκισης της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης . Ο γράφων με άρθρο του που αναρτήθηκε στο μπλόγκ του Συλλόγου μας στις αρχές του έτους , επισήμανε, εν όψει των τότε συζητήσεων για την αναθεώρηση του συντάγματος, την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 90 του Συντάγματος (90 Σ.) που ρυθμίζει την επιλογή από την εκάστοτε κυβέρνηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Επισημάνθηκε η ανάγκη να προκριθεί ένα αμερόληπτο σύστημα επιλογής, το οποίο θα συνδυάζει την εμβάθυνση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, την αξιοκρατία αλλά και την δημοκρατική νομιμοποίηση στον ορισμό των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών. Αναφέρθηκε από τον γράφοντα η πρόταση που ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου είχε υποβάλει, ήδη από το καλοκαίρι του 2017, σε σχετική διημερίδα που είχε οργανώσει η ΠΙΝ στο πλαίσιο του διαλόγου που είχε ανοίξει τότε η Κυβέρνηση. Θυμίζω ότι η πρόταση αυτή είχε, συνοπτικά, ως εξής:

  • Η Ολομέλεια του κάθε ανωτάτου δικαστηρίου προεπιλέγει με μυστική ψηφοφορία, για τη θέση του Προέδρου, τρία από τα μέλη της, στα οποία προστίθενται αυτοδικαίως οι τρεις αρχαιότεροι εν ενεργεία Αντιπρόεδροι του Δικαστηρίου. Ο Υπουργός της Δικαιοσύνης διαβιβάζει αμελλητί και υποχρεωτικώς τον κατάλογο των έξι, κατά τα ανωτέρω, προεπιλεγέ-ντων ανωτάτων δικαστών, χωρίς δυνατότητα παρεμβάσεως σε αυτόν, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, μετά από γνωμοδότηση συμβουλευτικού οργάνου ( μπορεί να εξακολουθήσει να είναι το συμβούλιο προέδρου –αντιπροέδρων της Βουλής) με αιτιολογημένη κρίση , διορίζει τους επικεφαλής των ανωτάτων Δικαστηρίων. Με το σύστημα αυτό η Κυβέρνηση περιορίζεται σε καθαρά τυπικό ρόλο και ενισχύεται με την άσκηση μιας εξαιρετικής αρμοδιότητας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως αρχηγός του Κράτους που εκλέγεται από το Κοινοβούλιο και του οποίου η ανάμειξη με γνησίως αποφασιστική αρμοδιότητα στην όλη διαδικασία προσδίδει αυξημένη δημοκρατική νομιμοποίηση και ιδιαίτερο κύρος στην ανάδειξη της ηγεσίας της δικαιοσύνης.
    Η βουλή δεν αποφάσισε την αναθεώρηση του άρθρου 90 Σ. Ο λόγος προφανής. Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας δεν επιθυμούν επί της ουσίας την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Θέλουν την εξάρτησή της μέσω διαφόρων μηχανισμών ελέγχου. Από την στάση αυτή της εκτελεστικής εξουσίας αποκαλύπτεται πλήρως η υποκρισία της στα θέματα που στην συνέχεια ανέκυψαν. Αναφέρομαι βέβαια στην αντιπαράθεση που προέκυψε μεταξύ των κομμάτων από την απόφαση της απερχόμενης κυβέρνησης να διορίσει την ηγεσία της δικαιοσύνης. Αντιπαράθεση που, δυστυχώς , ενισχύει την πεποίθηση στον μέσο πολίτη ότι δεν επικρατούν κριτήρια αξιοκρατικά αλλά κριτήρια σκοπιμότητας. Την πεποίθηση για κολοβή ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Η αντιπαράθεση που προέκυψε για το θέμα αυτό είναι εν τέλει  προσβλητική για τους ίδιους τους ανώτατους δικαστές που επελέγησαν. Κάποιοι προσδοκούσαν άμεση αντίδραση των ίδιων των ανωτάτων δικαστικών που θα έφθανε μέχρι την αποποίηση – παραίτηση εκ μέρους των ίδιων των επιλεγέντων. Ρομαντική, προφανώς, προσδοκία. Κι΄όμως μια τέτοια αντίδραση θα ενείχε μέγιστο συμβολισμό δικαστικού ήθους και δικαστικής ανεξαρτησίας. Και θα συνιστούσε τον αντίποδα των φαινομένων να αλλάζεται «εν μια νυκτί η δικαστική τήβενος με την πολιτική θέση». Φαινόμενα που αποτελούν επιχειρήματα για όσους ισχυρίζονται την διαπλοκή εκτελεστικής – δικαστικής εξουσίας. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί πλέον στην δικαιοσύνη είναι άκρως ανησυχητική . Διότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης αλλά και στην λειτουργία άκρως ευαίσθητων τομέων της. Έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί δύο παραιτήσεις (Ελένη Ράϊκου, Γιάννης Αγγελής), τρεις αναφορές (Τουλουπάκη- Αγγελή) και, επιπλέον, αλληλομηνύσεις και εξώδικα. Για τους μη γνωρίζοντες, τα παραπάνω πρόσωπα  είναι υψηλόβαθμοι εισαγγελείς . Οι Ελένη Ράϊκου και η Ελένη Τουλουπάκη είναι η πρώην και η νυν εισαγγελέας κατά της Διαφθοράς και ο Γιάννης Αγγελής, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και επόπτης των εισαγγελέων κατά της διαφθοράς μέχρι τον Ιανουάριο. Οι δημόσιες καταγγελίες του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιάννη Αγγελή έχουν πολλαπλασιάσει τις ανησυχίες . Καθόσον, εάν μεν οι καταγγελίες αυτές είναι βάσιμες, τότε αποδεικνύεται αναμφίβολα λειτουργία ποδηγετούμενης δικαιοσύνης με σκοπό την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων. Αν αποδειχθούν αβάσιμες, και πάλι θα αποδεικνύεται ότι στον χώρο της δικαιοσύνης και μάλιστα στην ανώτατη βαθμίδα της , κυριαρχούν άλλου είδους σκοπιμότητες. Η δικαιοσύνη δυστυχώς ευτελίζεται . Την όλη ανησυχία για την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της δικαιοσύνης ενισχύει η έλλειψη ,ουσιαστικά, αντίδρασης από τους έχοντες θεσμικό ρόλο και λόγο. Η απερχόμενη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου συνιστά απλώς αυτοσυγκράτηση!! Οι δικαστικές Ενώσεις εκφράζουν ουσιαστικά την αμηχανία και την παθητική αντίδραση του κλάδου στα τεκταινόμενα. Εξίσου όμως θλιβερή είναι η χλιαρή, ακαδημαϊκη αντίδραση του δικηγορικού κόσμου. Η Συντονιστική των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων αρκέστηκε σε μία ήπια ανακοίνωση που εν πολλοίς πέρασε απαρατήρητη. Αναμέναμε ότι θα αποφάσιζε το ελάχιστο. Την κήρυξη, δηλαδή, στάσης μιάς ώρας στην λειτουργία των δικαστηρίων σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα συμβαίνοντα με ταυτόχρονη ενημέρωση των πολιτών . Για ενημέρωση των κερκυραίων πολιτών, καλύτερα να μην γίνεται λόγος . Ο Δικηγορικός Σύλλογος Κέρκυρας, ο κατ’εξοχήν αρμόδιος θεσμικός φορέας, παρέμεινε για άλλη μια φορά άφωνος. Ούτε την ανακοίνωση της συντονιστικής δεν αναμετάδωσε ως δελτίο τύπου , το ελάχιστο δηλαδή που ώφειλε και μπορούσε να κάνει. Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, τις προτεραιότητες του πολιτευομένου προέδρου του. Δεν μπορούμε όμως να αντιληφθούμε την στάση των μελών του διοικητικού του συμβουλίου. Επαφίεται, συνεπώς, η διαφύλαξη του κύρους της δικαιοσύνης, η αποτροπή της απώλειας της εμπιστοσύνης στην δικαιοσύνη, στο δικαστικό ήθος των απλών δικαστών και στο δημοκρατικό φρόνημα των μάχιμων δικηγόρων.
    ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΒΡΑΔΗΣ
    Δικηγόρος
    Πρώην Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας

ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ; (κείμενο άποψης) του Γιώργου Φαϊτά , Δικηγόρου Κέρκυρας

Μάιος 24th, 2019

Η τελευταία πτώχευση της χώρας η οποία διαρκεί ήδη μία δεκαετία σάρωσε πλήρως την οικονομία και την κοινωνία. Οι θεσμοί πληρώνουν και αυτοί το τίμημά τους και είναι βαρύ. Η δικαιοσύνη πλήττεται από κυβερνητικές αποφάσεις οι οποίες μέσα στη λαίλαπα της κατάρρευσης λαμβάνονται «ελαφρά τη καρδία» με διακηρυσσόμενο στόχο «την επιτάχυνση απονομής της». Στόχος τους όμως δεν είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών. Οι πρόχειρες και χωρίς μελέτη επεμβάσεις αυτές είναι δεσμά για τον πολίτη του οποίου περιορίζουν ή εξαφανίζουν τη δικαστική προστασία που οφείλει να του παρέχει το κράτος δικαίου. Του αφαιρούν δικαιώματα τα οποία έχουν προ πολλού αναγνωρισθεί από συνταγματικούς κανόνες, από τις διεθνείς συμβάσεις, από διεθνείς οργανισμούς και την Ε.Ε και τον περιθωριοποιούν.
Θα αρκεστώ να αναφέρω τέσσερις περιπτώσεις «επιτάχυνσης» που επιχειρήθηκε δια της οπισθοδρόμησης του κράτους δικαίου.

1) Με τον ν. 3994/2011 καθιερώθηκε για πρώτη φορά –νέος θεσμός- η εκδίκαση εφέσεων από μονομελή! δευτεροβάθμια δικαστήρια. Μέχρι τότε τα δευτεροβάθμια δικαστήρια ήταν ανέκαθεν πολυμελή. Και αυτό ήταν εύλογο και απόλυτα δικαιολογημένο διότι ίσχυε και προφανώς εξακολουθεί να ισχύει η βασική αρχή: Η δίκη σε δεύτερο βαθμό απαιτεί περισσότερα εχέγγυα ορθής και αμερόληπτης κρίσης την οποία διασφαλίζουν τα πολυμελή δικαστήρια. Όμως αυτήν την εξασφαλιστική για την ασφάλεια του δικαίου και την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών δικλείδα, τα πολυμελή δηλαδή δικαστήρια εφέσεων, η ελληνική πολιτεία άκριτα τα παραπέταξε στο όνομα κάποιας δήθεν επιτάχυνσης και τα αντικατάστησε με μονομελή.
Αποτέλεσμα: Έλλειμμα σοβαρό στην εξασφάλιση συνθηκών ορθής κρίσης στον δεύτερο βαθμό. Πληττόμενοι φυσικά οι διάδικοι – πολίτες και η δικαιοσύνη.

2) Το έτος 2012 η τότε κυβέρνηση με το άρθρ. 28 ν. 4055/2012 τροποποίησε το άρθρο 47 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) το οποίο μέχρι τότε επέβαλε στον εισαγγελέα πλημ/κών σε περίπτωση απόρριψης έγκλησης να κοινοποιεί την απορριπτική του διάταξη στον εγκαλούντα ώστε με αφετηρία την κοινοποίηση να τρέξει η 15νθήμερη προθεσμία προσφυγής στον εισαγγελέα εφετών. Με τη νέα μορφή που έλαβε το 2012 η διάταξη, ο εισαγγελέας πρωτοδικών δεν υποχρεούται πλέον να την κοινοποιεί στον εγκαλούντα. (επιτάχυνση;;) Πρόκειται για την μ ο ν α δ ι κ ή π ε ρ ί π τ ω σ η στην ελληνική δημόσια διοίκηση όπου μία δημόσια αρχή – αποδέκτης μίας Αιτήσεως του πολίτη (της πλέον σημαντικής και μάλιστα πληρωμένης και με παράβολο)- απαλλάσσεται της υποχρέωσης απάντησης! Είναι εντελώς αδιάφορο για την πολιτεία ότι πρόκειται για αίτηση του πολίτη που αφορά επέμβασή της για προστασία της προσωπικότητας, της περιουσίας, της ελευθερίας, της τιμής και άλλων άκρως σημαντικών αγαθών του. Απάντηση πλέον ο πολίτης-θύμα, δεν παίρνει από τον εισαγγελέα όταν απορρίπτει το αίτημά του για έλεγχο και τιμώρηση του θύτη. Θα μπορούσε αυτή η ρύθμιση να μη είχε επαχθείς συνέπειες αν παράλληλα είχε θεσμοθετήσει η πολιτεία υποχρέωση του εισαγγελέα είτε λχ να αποφανθεί επί της έγκλησης σε ορισμένο χρονικό διάστημα λ.χ. από την 100ή έως την 110η ημέρα από την υποβολή της ώστε ο εγκαλέσας να γνωρίζει πότε θα αναζητήσει πληροφορίες για την τύχη της εγκλήσεώς του είτε να υποχρεώνει τον εγκαλούντα να αναγράφει το email το δικό του ή άλλου πληρεξουσίου του στην έγκληση στο οποίο η γραμματεία της εισαγγελίας θα υποχρεώνεται να απαντά-ενημερώνει τον εγκαλούντα σε περίπτωση απόρριψης, είτε ….
Ο νόμος αδιαφορεί πλήρως για τον πολίτη θύμα της παράνομης πράξης. Ετσι η πολιτεία από το 2012 και ύστερα, αφού καταθέσει την έγκλησή του τον στέλνει για αόριστο χρόνο στο μέλλον είτε να πηγαινοέρχεται καθημερινά στην εισαγγελία και να ρωτά είτε να κατασκηνώσει στο διάδρομο των εισαγγελικών γραφείων αν θέλει να πληροφορηθεί έγκαιρα την έκδοση ενδεχόμενης απορριπτικής διάταξης ώστε εντός τριμήνου να ασκήσει Προσφυγή. Διαφορετικά, πέταξε το πουλάκι.
Αρα η πολιτεία με την νομοθετική της παρέμβαση στο άρθρο 47 ΚΠΔ, στέρησε την οφειλόμενη δικαστική προστασία προς τους πολίτες με μόνη ορατή συνέπεια ότι επέφερε μείωση της δουλειάς στις εισαγγελίες. Είναι φανερό εδώ ότι η πολιτεία περιφρονεί ωμά τους εγκαλούντες διότι δεν τους επιτρέπει να λάβουν έγκαιρη γνώση της τύχης της εγκλήσεώς τους και φαλκιδεύει το δικαίωμά τους προσφυγής στον ανώτερο εισαγγελέα.

3) Ανά διαστήματα η πολιτεία επειδή υπαίτια αδυνατεί να διαχειριστεί τις συντεταγμένες υποχρεώσεις της προς τους πολίτες παραιτείται του δικαιώματος – υποχρέωσής της να παρέχει έννομη προστασία. Γιαυτό συχνά νομοθετεί άρση του αξιοποίνου ευρέων κατηγοριών παρανόμων πράξεων για τις οποίες έχουν υποβληθεί εγκλήσεις από τους παθόντες αλλά δεν έχουν ακόμα εκδικαστεί τελεσίδικα οι πράξεις στα ακροατήρια με αποτέλεσμα οι δικογραφίες να καταλήγουν στο αρχείο. ( λ.χ. τελευταίος ο ν. 4411/2016, αρθρ. 8)
Οι συνέπειες της αντικανονικότητας αυτής είναι ότι αδικεί μία μεγάλη μάζα νομιμόφρονων πολιτών ευνοώντας αθέμιτα αντίστοιχη μάζα παρανομούντων καθώς:

  • Οι παθόντες δεν δικαιώνονται ηθικά.
  • Οι δράστες πανηγυρίζουν.
  • Οι παθόντες βγαίνουν τρείς φορές χαμένοι.
    Πρώτη όταν καταπατήθηκε το δικαίωμά τους από το δράστη.
    Δεύτερη όταν η πολιτεία εξαπατά τον πολίτη-θύμα. Με την απειλή ποινής σε βάρος των θυμάτων σε περίπτωση αυτοδικίας το κράτος διεκδικεί την αποκλειστικότητα στον έλεγχο και κολασμό της παρανομίας. Και αντί να πράξει το καθήκον του αυτό, βάζει τον φάκελο στο αρχείο!
    Τρίτη φορά όταν η πολιτεία δεν επιστρέφει στους εγκαλούντες τουλάχιστον το παράβολο της έγκλησή τους και τα λοιπά έξοδα στα οποία αποδεδειγμένα υποβλήθηκαν. Να αναφέρω και το επιπλέον; Φαντάζει αλλόκοτο στις μέρες μας, και όμως, μία ευνομούμενη πολιτεία θα έπρεπε οπωσδήποτε εκουσίως και αποζημίωση να πληρώσει στους παθόντες εγκαλέσαντες για την αδυναμία της να ανταποκριθεί στην νόμιμη υποχρέωσή της ελέγχου και κολασμού των παρανόμων πράξεων των οποίων υπήρξαν θύματα.
  • Οι παθόντες όπως και οι δράστες διδάσκονται ότι η αυτοδικία είναι η καλύτερη λύση για το μέλλον, μόνο η ζεστή εκδίκηση έχει νόημα και πιάνει τόπο. Και πράττουν αναλόγως.

4) Η τακτική διαδικασία στα πρωτόδικα πολιτικά πρωτόδικα δικαστήρια, Ειρηνοδικεία και Πρωτοδικεία στα οποία δικάζονται περιουσιακού χαρακτήρα ιδιωτικές διαφορές, με τον ν 4335/2015 και με τη δικαιολογία της επιτάχυνσης εξαφάνισε το ακροατήριο, εξαφάνισε τους δικηγόρους, εξαφάνισε τον δικαστή, εξαφάνισε και τους μάρτυρες. Η πολιτεία έκρινε ότι η προφορική διαδικασία του ακροατηρίου, ουσιαστικά η εμμάρτυρη απόδειξη η οποία είναι και η σημαντικότερη κατηγορίας απόδειξης, είναι η αιτία του κακού. Γιαυτό και την κατάργησε. Μαζί κατάργησε και τους δικηγόρους (είναι γνωστό τοις πάσι ότι το ακροατήριο καταξιώνει τον δικηγόρο) και εισήγαγε ένα νέο σύστημα παγκόσμιας πρωτοτυπίας. Τη συνεδρίαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την υποβίβασαν σε εικονική υπόθεση. Μία φενάκη. Δημόσια δίκη δεν γίνεται πλέον. Τώρα ο δικαστής αρκείται σε ένα φάκελο που περιέχει μαρτυρικές καταθέσεις «κονσέρβα». Τις ένορκες βεβαιώσεις. Δύο μάρτυρες του ενάγοντα σ΄ αυτές βεβαιώνουν το Α γεγονός και ταυτόχρονα δύο άλλοι του εναγόμενου βεβαιώνουν το άκρως αντίθετο, το -Α. Οι δικηγόροι υποβιβάστηκαν σε γραφειοκράτες του παρασκηνίου. Ο δικαστής (ο οποίος και αυτός εξαφανίστηκε από το προσκήνιο με συνέπειες αρνητικές στην απόκτηση εμπειρίας διαχείρισης της έδρας) δεν έχει κανένα εφόδιο για να εκφέρει πειστικά την κρίση του. Θα αναρωτιέται όταν διαβάζει τις εντελώς αντιθέτου περιεχομένου ένορκες βεβαιώσεις. Πού είναι η αλήθεια; Ποίοι μάρτυρες άραγε καταθέτουν αναλήθειες; Ο δικαστής χωρίς το ακροατήριο δεν έχει στο νου του την εικόνα του μάρτυρα, τη μορφή του, την προσωπικότητά του, την πειστικότητα του εκφερόμενου λόγου του, την γλώσσα του σώματός του, την εν γένει παρουσία του. Όλα αυτά αποτελούν κριτήρια της αξιοπιστίας του μάρτυρα. Ο μάρτυρας δεν έχει υποβληθεί ενώπιόν του στη δοκιμασία των ερωτήσεων – διευκρινήσεων και στον έλεγχο της αλήθειας της μαρτυρίας του (δικαστική ψυχολογία;). Ούτε τους διαδίκους έχει αντικρύσει ούτε τους έχει ακούσει, κάτι που συχνά κάνει ο δικαστής όταν είναι παρόντες στο ακροατήριο. Κατάληξη αναπόφευκτη. Απόφαση χωρίς τα επιβαλλόμενα εχέγγυα ορθής δικανικής κρίσης. Αρα, χειρότερη δικαιοσύνη. Η κρατική αυτή λειτουργία τελικά υποβαθμίστηκε σε βάρος των πολιτών. Πίσω από αυτό το (ανεκτό;) κόστος η ψευδεπίγραφη δικαιολόγηση: Επιτάχυνση της δίκης!
Αντ΄ αυτού του κακού μέτρου η επιτάχυνση μπορούσε να επιτευχθεί με μέτρα προς την πλευρά του δικαστή ο οποίος έχει και το κύριο βάρος στην εξέλιξη της προφορικής διαδικασίας την οποία διευθύνει. Ποία είναι αυτά;

  • Αυστηρή τήρηση της μίας (η και καμίας) αναβολής με απειλή πειθαρχικού ελέγχου.
  • Δικαστής με προσωπικότητα, με γνώση και πειθώ που έχει μελετήσει την υπόθεση, έχει ξεκαθαρίσει τα αμφισβητούμενα σημεία, σ΄ αυτά και μόνον επικεντρώνει την απόδειξη και μόνο σ΄ αυτά επιτρέπει την συζήτηση στο ακροατήριο. Αυτός ο δικαστής κερδίζει την εμπιστοσύνη των παραγόντων της δίκης, σίγουρα κάνει καλά τη δουλειά του και εκδίδει απόφαση με πληρότητα.
    Αντί να αναζητηθεί μέθοδος βελτίωσης του δικαστικού έργου ώστε να καταστεί ο δικαστής ικανότερος να διαχειριστεί την έδρα, η πολιτεία κατάργησε την έδρα!!
    Είναι άξιο απορίας πως διασώθηκε η προφορική διαδικασία του ακροατηρίου στις ειδικές διαδικασίες. Μήπως έρχεται και αυτών η σειρά να εξατμιστούν στο βωμό της επιτάχυνσης;
    Κλείνω εδώ.
    Ανησυχώ γιατί αντί για επέκταση και θωράκιση των αρχών της ευνομούμενης πολιτείας διακρίνω διαρκή και διαχρονική σοβαρή υποχώρηση και υποβάθμιση.
    Ποιότητα και ουσία στη δικαιοσύνη υποχωρούν. Αυτή η άκρως αρνητική κατάσταση έχει σημαντική επίπτωση στην ποιότητα και την αλήθεια της δημοκρατίας.
    Κέρκυρα 24/5/2019
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΑΪΤΑΣ
    Δικηγόρος Κέρκυρας

ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ-ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ του Βραδή Γιάννη, Δικηγόρου Κέρκυρας και πρώην Προέδρου Δ.Σ. Κέρκυρας

Ιανουάριος 15th, 2019

Μας ζητήθηκε πρόσφατα από τον Πρόεδρο του Συλλόγου μας να υποβάλλουμε άμεσα  απόψεις για την επισπευδόμενη από την Κυβέρνηση διαδικασία προς αναθεώρηση του Συντάγματος. Υποθέτω πως θέλει τις απόψεις μας για να συνεκτιμηθούν από την διοίκηση του Συλλόγου μας ώστε να σταλεί μία ενιαία θέση του Συλλόγου στην Ολομέλεια. Αποτολμώ, συνεπώς, στο πολύ στενό χρονικό περιθώριο που ετέθη, να εκθέσω απόψεις για το μείζον, κατά διαστήματα επαναλαμβανόμενο ζήτημα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και των παρεμβάσεων στην λειτουργία της εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας. Ζήτημα για το οποίο οφείλουμε να έχουμε θέση. Συνακόλουθα, εκθέτω σκέψεις μου για τον ρόλο των δικηγόρων ως συλλειτουργών της δικαιοσύνης και τον ρόλο των δικηγορικών συλλόγων, ως θεσμικών φορέων, στα θεσμικά θέματα, με επισκόπηση της  τρέχουσας στάσης του Συλλόγου μας .

 

Ως γνωστόν, το ισχύον Σύνταγμα κατοχυρώνει την δικαστική λειτουργία στο άρθρο 26 παρ.3 αυτού  και την θωρακίζει στο άρθρο 87 παρ. 1 με την καθιέρωση της  λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών . Η λειτουργική ανεξαρτησία (άρθρο 87 παρ. 2 Σ) αφορά πρωτίστως  την άσκηση των δικαιοδοτικών καθηκόντων των δικαστών που πρέπει να γίνεται αποκλειστικά βάσει  του Συντάγματος και των νόμων, ισχύοντος και του συστήματος του διάχυτου ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων που επιτρέπει τον έλεγχο αυτό  και στους δικαστές των κατωτέρων δικαστηρίων. Η προσωπική ανεξαρτησία  των δικαστών αναφέρεται βασικά  στην  αυτόνομη και ανεξάρτητη από νομοθετικές, διοικητικές και κυρίως πολιτικές παρεμβάσεις υπηρεσιακή τους εξέλιξη . Ως κυριότερη εγγύηση  έχει την ρύθμιση του άρθρου 90 του Συντάγματος που καθορίζει ότι οι τοποθετήσεις, μεταθέσεις, αποσπάσεις, προαγωγές των δικαστικών λειτουργών  η εν γένει υπηρεσιακή εξέλιξη αυτών καθορίζεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο συγκροτείται, κατά κλάδο δικαιοδοσίας, αποκλειστικώς από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς του κλάδου αυτού (άρθρα 90 παρ. 1 εδ. β’ και 95 παρ. 1 εδ. γ’, δ΄, ε΄ του Συντάγματος). Στην παράγραφο 5 του άρθρου αυτού ( 90) καθορίζεται ότι  η επιλογή του Προέδρου και των Αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Εισαγγελέα και των Αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου και, τέλος, των Γενικών Επιτρόπων των Διοικητικών Δικαστηρίων και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αντιστοίχως, γίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, κατόπιν εισηγήσεως του Υπουργού Δικαιοσύνης, μεταξύ των δικαστών, οι οποίοι διαθέτουν τα κατά νόμον τυπικά προσόντα. Το δε σχετικό προεδρικό διάταγμα διορισμού δεν προσβάλλεται ενώπιον του ΣτΕ με αίτηση ακύρωσης (άρθρο 90 παρ. 6 Σ) με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία επιλογής να αποτελεί στην ουσία  μια πολιτική απόφαση.

Το σύστημα αυτό έχει πολλαπλώς επικριθεί  τόσο από την επιστήμη όσο και από την κοινή γνώμη, γιατί υπαγάγει την δικαστική λειτουργία, παρότι συνταγματικώς ισότιμη προς τις άλλες δύο, στην επικυριαρχία της εκτελεστικής εξουσίας, εξοβελίζει συχνά την επιβαλλόμενη αξιοκρατία, υπονομεύει τελικά την δικαστική ανεξαρτησία ακόμη και την υπηρεσιακή εξέλιξη.

Στο διαδικαστικό μέρος, σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του Ν.3841/2010, το Υπουργικό Συμβούλιο, ύστερα από εισήγηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, προεπιλέγει έξι υποψηφίους από τους διαθέτοντες τα τυπικά προσόντα. Στη συνέχεια, ο Υπουργός απευθύνεται στην Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, η οποία, κατόπιν ακροάσεως των προεπιλεγέντων,  με επιδίωξη ομοφωνίας, ή, πάντως, με πλειοψηφία τουλάχιστον των 4/5, εκφράζει γνώμη προτείνοντας αριθμό δικαστικών λειτουργών ίσο με το ήμισυ των προεπιλεγέντων.

Η κριτική στην διαδικασία αυτή επικεντρώνεται στην έλλειψη ουσιαστικής δυνατότητας αντικειμενικής αξιολόγησης των προσόντων των υποψηφίων.Ως προβληματικά σημεία έχουν τονισθεί τόσο το αδιευκρίνιστο περιεχόμενο της ακρόασης όσο και το αναιτιολόγητο της γνωμοδότησης, κάτι που έχει επισημανθεί και από το ΣτΕ. (πρακτικό 2/2010 τΕ σε Ολομέλεια και Συμβούλιο). Εξάλλου, η εν λόγω γνωμοδότηση δεν δεσμεύει τον Υπουργό.

Κατά συνέπεια, πρέπει  να προκριθεί ένα αμερόληπτο σύστημα επιλογής, το οποίο θα συνδυάζει την εμβάθυνση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, την αξιοκρατία αλλά και την  δημοκρατική νομιμοποίηση των δικαστικών λειτουργών στην άσκηση της εξουσίας τους.

Τα συστήματα που κατά καιρούς έχουν προταθεί είναι:

α) Το σύστημα, σύμφωνα με το οποίο η επιλογή της ηγεσίας γίνεται αποκλειστικά με βάση την αρχαιότητα. Ως βασικό του προσόν προβάλλεται το ότι προσφέρει αντικειμενικότητα στην επιλογή της ηγεσίας. Ως μειονέκτημα το ότι ο αρχαιότερος δεν είναι πάντα και ο καταλληλότερος.

β) Το σύστημα επιλογής της ηγεσίας από την Ολομέλεια του οικείου Ανώτατου Δικαστηρίου. Προβάλλεται ως προάγον την δικαστική αυτονομία και ανεξαρτησία. Ελέγχεται ότι πάσχει από δημοκρατική νομιμοποίηση αφού όλες οι εξουσίες πρέπει να πηγάζουν άμεσα ή έμμεσα από τον λαό (1 παρ.3 Σ).

γ) Το σύστημα της εκ περιτροπής ασκήσεως της διεύθυνσης των ανώτατων δικαστηρίων διά κληρώσεως ή με άλλο τρόπο. Ελέγχεται για την δυνατότητα εφαρμογής του και τον κίνδυνο να κληρωθούν εντελώς  ακατάλληλοι.

δ) Το σύστημα  που κατά την γνώμη μου μπορεί να υιοθετηθεί και  προταθεί  έχει ως εξής:

Η Ολομέλεια του κάθε ανωτάτου  δικαστηρίου προεπιλέγει με μυστική ψηφοφορία, για τη θέση του Προέδρου,  τρία από τα μέλη της, στα οποία προστίθενται αυτοδικαίως οι τρεις αρχαιότεροι εν ενεργεία Αντιπρόεδροι του Δικαστηρίου. Εφ’ όσον κάποιος ή όλοι οι τελευταίοι αναφερθέντες συμπέσει να έχουν προεπιλεγεί και διά της ψήφου των συναδέλφων τους, η θέση ή θέσεις υποψηφίων, που πληρώνονται κατ’ αρχαιότητα, καλύπτονται από τον αμέσως επόμενο ή επόμενους στην επετηρίδα δικαστικούς λειτουργούς. Ο Υπουργός της Δικαιοσύνης διαβιβάζει αμελλητί και υποχρεωτικώς τον κατάλογο των έξι, κατά τα ανωτέρω, προεπιλεγέντων ανωτάτων δικαστών, χωρίς δυνατότητα παρεμβάσεως σε αυτόν, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, μετά από προηγούμενη ακρόαση των υποψηφίων  και με αιτιολογημένη κρίση βάσει του υπηρεσιακού τους φακέλου, διορίζει ως Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον ανώτατο δικαστή της επιλογής του. Κατόπιν τούτου, εκδίδεται το σχετικό προεδρικό διάταγμα διορισμού με προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού.

Με το σύστημα αυτό η Κυβέρνηση περιορίζεται σε καθαρά τυπικό ρόλο και ενισχύεται με την άσκηση μιας εξαιρετικής αρμοδιότητας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως αρχηγός του Κράτους που εκλέγεται από το Κοινοβούλιο και του οποίου η ανάμειξη με γνησίως αποφασιστική αρμοδιότητα στην όλη διαδικασία προσδίδει αυξημένη δημοκρατική νομιμοποίηση και ιδιαίτερο κύρος στην ανάδειξη της ηγεσίας της δικαιοσύνης.

 

Εφόσον όλες οι  πολιτικές δυμάμεις ομνύουν, δημόσια τουλάχιστον, στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, το ερώτημα που γεννάται αφορά τον ρόλο και την στάση των δικηγόρων και των δικηγορικών Συλλόγων όταν αμφισβητείται η ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη από πολιτικές σκοπιμότητες λειτουργία της δικαιοσύνης.

Στο εξώφυλλο του ημερολογίου  2019 του Δικηγορικού Συλλόγου Κερκύρας (Δ.Σ.Κ.),  σωστά ο  Πρόεδρος φρόντισε να αναγραφεί η ιδιότητα του δικηγόρου ως συλλειτουργού της δικαιοσύνης κατ’ αρθρ.2 του Ν. 4194/2013 (Κώδικας Δικηγόρων). Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε επέμβαση ή απόπειρα επέμβασης στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης πρέπει να προκαλέσει την άμεση αντίδραση του δικηγορικού σώματος. Το ίδιο πρέπει να συμβεί όταν εκδηλώνονται στον χώρο της δικαιοσύνης ενδογενείς παθογένειες, δυσλειτουργίες και εκλεκτικές συγγένειες με την εκτελεστική εξουσία.  Ας τονιστεί εδώ ότι η ιδιότητα του συλλειτουργού της δικαιοσύνης δεν είναι ένας τίτλος τιμής κενός περιεχομένου και πρακτικής αξίας  αλλά ενσωματώνει νομική και ηθική επιταγή, επιβάλλει δε ενσυνείδητη βιωματική σχέση  που αποκτάται και αποδεικνύεται με την καθημερινή πράξη των μάχιμων δικηγόρων αλλά και με την θεσμική  λειτουργία των Δικηγορικών Συλλόγων. Δεν είναι βέβαια το άρθρο 2 του Κώδικα Δικηγόρων το μοναδικό άρθρο που αναφέρεται στον λειτουργηματικό χαρακτήρα της δικηγορίας. Το άρθρο 90  εντάσσει στους σκοπούς και τις αρμοδιότητες  των δικηγορικών συλλόγων, συνεπώς και στα καθήκοντά τους, πλην των άλλων και τα εξής:

– Την  υπεράσπιση των αρχών και κανόνων του κράτους δικαίου σε μια δημοκρατική πολιτεία.

– Την διασφάλιση της λειτουργίας μιάς ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

– Την  διατύπωση γνωμών και προτάσεων που αφορούν στη βελτίωση της νομοθεσίας, την ερμηνεία και την εφαρμογή της.

– Την  διατύπωση κρίσεων και προτάσεων για τη βελτίωση της λειτουργίας και της απονομής της δικαιοσύνης.

– Την  άσκηση παρεμβάσεων ενώπιον Δικαστηρίων και κάθε Αρχής για κάθε ζήτημα εθνικού (ή  τοπικού) κοινωνικού, πολιτισμικού, οικονομικού ενδιαφέροντος και περιεχομένου.

Υπερασπιζόμενοι οι δικηγορικοί Σύλλογοι την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, υπερασπίζονται την ίδια την Δημοκρατία αφού, χωρίς ανεξάρτητη δικαιοσύνη και κράτος δικαίου, δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει.

Προβαίνω στην αναφορά αυτή καθόσον προσφάτως  προέκυψε σοβαρό θεσμικό ζήτημα αναφορικά  με την ανεξαρτησία αλλά και την  λειτουργία της δικαιοσύνης  εξ αφορμής χειρισμών  στην υπόθεση του σκανδάλου NOVARTIS.  Έγιναν από διάφορες πλευρές ποικίλλες δημόσιες καταγγελίες, αναφορές  και  σχόλια, με διαφορετικές στοχεύσεις. Ανέκυψε έτσι  σοβαρότατο θεσμικό ζήτημα απτόμενο της λειτουργίας και της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Στο ζήτημα που ανέκυψε παρενέβησαν και πήραν θέση πολλοί θεσμικοί φορείς , οι Δικαστικές Ενώσεις, η Συντονιστική Επιτροπή της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων και  πολλοί Δικηγορικοί Σύλλογοι ενημέρωσαν κατ’ιδίαν τις περιφέρειές τους. Ατυχώς, επί του θέματος αυτού στον  Δικηγορικό Σύλλογο Κέρκυρας  επικράτησε απόλυτη σιωπή και έτσι η κερκυραϊκή κοινωνία δεν είχε την άποψη του καθ’ύλην αρμόδιου τοπικού θεσμικού φορέα . Γεννώνται έτσι αναπόφευκτα τα εξής ερωτήματα:

– Η σιωπή του δικηγορικού Συλλόγου οφείλεται σε έλλειψη θέσης επί του θέματος ;

–  Η εκδοθείσα ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής  της Ολομέλειας  των Δικηγορικών Συλλόγων   κάλυψε ή δεν κάλυψε  τον Δ.Σ.Κ. ;

– Εάν η ανακοίνωση της Συντονιστικής εξέφραζε και κάλυψε  τον Δ.Σ.Κ.,  γιατί δεν κοινοποιήθηκε στους  δικηγόρους και δεν αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Συλλόγου; Γιατί δεν γνωστοποιήθηκε στην τοπική κοινωνία με την κοινοποίησή της στα τοπικά ΜΜΕ αφού  δεν υπήρξε ιδιαίτερη τοποθέτηση του Δ.Σ.Κ.;  Οφείλεται σε έλλειψη ανακλαστικών του Προέδρου  ή μήπως σε σκόπιμη επιλογή του λόγω των επικειμένων  δημοτικών εκλογών  στις οποίες έχει δηλώσει την συμμετοχή του και δεν πρέπει να δημιουργούνται δυσαρέσκειες σε κατηγορίες ψηφοφόρων; Δεν αποτελεί δε τυχαία παράλειψη καθόσον  δεν έχει  γίνει παρέμβαση του Δ.Σ.Κ. σε σειρά σοβαρών θεσμικών και κοινωνικών – τοπικών ζητημάτων. Ενδεικτικά αναφέρεται η απουσία παρέμβασης του Δ.Σ.Κ. στο μείζον πρόβλημα  των σκουπιδιών (παρά το επί μακρόν εκκρεμές αίτημα πολλών δικηγόρων  προς σύγκληση Γ.Σ. για την λήψη συλλογικής απόφασης) , όπως το θεσμικό ζήτημα της διάσπασης ή μη του ενιαίου Δήμου, όπως το θεσμικό ζήτημα της  παρεμπόδισης της λειτουργίας του δημοτικού συμβουλίου.  Η όποιες παρεμβάσεις  του Δικηγορικού Συλλόγου  δεν μπορεί να εξαντλούνται σε δράσεις που προάγουν δημόσιες σχέσεις, προβολή και επικοινωνία αλλά να αφορούν  δράσεις και  παρεμβάσεις που προάγουν τον δημόσιο διάλογο , την λαϊκή ενημέρωση,  τον κοινωνικό προβληματισμό. Θεσμική ουσία δηλαδή και όχι επικοινωνία!

Ο Δικηγορικός Σύλλογος , κοντολογίς, οφείλει να εκπληρώσει τον ρόλο του αυτό ως θεσμικός φορέας και όχι ως εφαλτήριο φιλοδοξιών, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών στην Κέρκυρα και στην αναστροφή της καθοδικής πορείας του τόπου μας.

Γιάννης  Γ.  Βραδής

        Δικηγόρος

 

 

 

«Η υποχρεωτική διαμεσολάβηση είναι δικηγοροκτόνα» του Γιώργου Καλούδη Δικηγόρου Κέρκυρας και Προέδρου του Δ.Σ. Κέρκυρας

Αύγουστος 2nd, 2018

Η Δικαιοσύνη ως ιδέα αλλά και ως η Τρίτη Ανεξάρτητη Κρατική Εξουσία, όπως τη διδαχθήκαμε στο Πανεπιστήμιο από σπουδαίους καθηγητές της Νομικής, απέχει από αυτά που συναντήσαμε στην πράξη με τον μηχανισμό απονομής της δικαιοσύνης. Δεν είναι αρκετά ανεξάρτητη από την Εκτελεστική Εξουσία. Για αυτό άλλωστε και ήταν σημαντική η πρόσφατη Διεθνής Επιστημονική Ημερίδα που συνδιοργανώσαμε η Ολομέλεια των Προέδρων μαζί με την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων για την «Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη ως θεμέλιο του Κράτους Δικαίου». Η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν πρέπει να διορίζεται από τους Πρωθυπουργούς αλλά να προτείνεται από ένα ευρύτερο εκλογικό σώμα στο οποίο οι Δικηγόροι θα είναι το 1/3. Το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα που απασχολεί τον λαό είναι η βραδύτητα στην απονομή της δικαιοσύνης. Φθάνει τα όρια της αρνησιδικίας και μάλιστα όταν το κόστος προσφυγής στη Δικαιοσύνη από το 2010 έχει αυξηθεί απίστευτα. Η βραδύτητα είναι αλληλένδετη και με τα παρακάτω προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην Κέρκυρα.
Στην Κέρκυρα έχουμε τον 1ο Δικηγορικό Σύλλογο της χώρας, από το 1857, το 1ο Πανεπιστήμιο της χώρας από το 1824 και το αρχαιότερο Εφετείο της Χώρας, από το 1805, με πολλή δουλειά, με δύσκολες υποθέσεις και ποινικές δίκες που διαρκούν πολλές ημέρες. Επείγει η θέσπιση πέμπτης οργανικής θέσης εφέτη. Απαιτείται η θέσπιση τέταρτης οργανικής θέσης αντεισαγγελέα. Το Πρωτοδικείο Κέρκυρας και το Ειρηνοδικείο Κέρκυρας είναι κέντρα εκπαίδευσης νεοδιόριστων δικαστών και δόκιμων ειρηνοδικών. Ειδικά στο Ειρηνοδικείο η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο. Διορίζονται δόκιμοι ειρηνοδίκες που μετατίθενται μετά από λίγους μήνες. Απαιτείται μία ισορροπία: Οι μισοί πρωτοδίκες και ειρηνοδίκες να είναι τουλάχιστον 5ετούς εμπειρίας και οι άλλοι μισοί ας είναι νεοδιόριστοι. Οι μεταθέσεις να μην εκτελούνται πριν οι δικαστές παραδώσουν τις αποφάσεις που οφείλουν. Η έπαρση και οίηση μερικών νεοδιόριστων πρωτοδικών είναι απερίγραπτη. Ηταν λάθος η Σχολή Δικαστών. Ο/η δικαστής πρέπει να έχει δικηγορική εμπειρία 10 ετών.
Ο έλεγχος, η επιθεώρηση του Αρείου Πάγου να είναι ουσιαστική και όχι απλή δικαιολόγηση τουριστικών εξόδων. Τα οδοιπορικά για το Μεταβατικό Διοικητικό Εφετείο Κέρκυρας να είναι τα πραγματικά και να καταβάλλονται άμεσα.
Ανά διετία οξύνεται το πρόβλημα από την υποτυπώδη έλλειψη δικαστικών υπαλλήλων. Κύρια αιτία: Μόλις διορίζονται στην Κέρκυρα βάζουν πολιτικά μέσα για να μετατεθούν στον τόπο καταγωγής τους. Δεν εφαρμόζεται το 101.2 του Συντάγματος για Νησιωτικές Πολιτικές. Απαιτείται άμεση νομοθέτηση για:
1. Μεγάλη μοριοδότηση για την εντοπιότητα στα νησιά μας.
2. Καμία μετάθεση υπαλλήλου να μην εκτελείται εάν δεν παρουσιασθεί ο αντικαταστάτης.
3. Κάθε χρόνο προκήρυξη θέσεων υπαλλήλων με πρόβλεψη των κενών.

Το Δικαστικό Μέγαρο είναι κέντρο διερχόμενων ανήλικων μαθητών από παρακείμενα Γυμνάσια και ανεξέλεγκτων καταστάσεων από Αθίγγανους και άλλους που έχουν δημιουργήσει κινδύνους και εγκυμονούνται συνεχώς νέοι. Συνετάγη η έκθεση τρωτότητας για το κτίριο και είμαστε σε καλό δρόμο για να τοποθετηθούν δύο μηχανήματα ελέγχου των εισόδων: ένα για δικηγόρους – δικαστές – υπαλλήλους με ατομική κάρτα και το 2ο στην άλλη είσοδο με έλεγχο εισόδου των πάντων. Είμαστε σε καλό δρόμο και ελπίζουμε ότι ο κ. Κοντονής θα ανταποκριθεί άμεσα και σε αυτό. Για την υποχρεωτική δικηγοροκτόνα διαμεσολάβηση ο υπουργός πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω. Δημοκρατία χωρίς δικηγόρους δεν υπάρχει. Δικαιοσύνη χωρίς δικηγόρους δεν υπάρχει. Και η υποχρεωτική διαμεσολάβηση είναι δικηγοροκτόνα.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΠΡΩΤΕΙΟΥ» ΤΟΥ Δ.Σ.ΚΕΡΚΥΡΑΣ του Βραδή Γιάννη, Δικηγόρου Κέρκυρας και πρώην Προέδρου Δ.Σ. Κέρκυρας

Ιούλιος 3rd, 2018

Σπεύδω εισαγωγικά να σημειώσω ότι το κείμενο που ακολουθεί  δεν διεκδικεί χαρακτήρα  ιστορικής μελέτης αλλά απλής συμβολής στην απόπειρα διαλεύκανσης του εξεταζομένου θέματος. Και το υπό εξέταση θέμα, για το οποίο έχω αρκετές φορές ερωτηθεί από συναδέλφους,  τοπικούς  αλλά και άλλων συλλόγων,  είναι η  ακρίβεια ή μη  του  προβαλλομένου από τον πρόεδρο  «πρωτείου» του Δικηγορικού μας Συλλόγου ως του αρχαιότερου της Επικράτειας, ιδρυθέντος το 1857. Τα σχετικά με το θέμα στοιχεία και  γεγονότα που εγώ γνωρίζω, έχουν ως εξής:

Αμέσως μετά τις τελευταίες εκλογές και πριν αναλάβει η νέα διοίκηση καθήκοντα, ο νέος πρόεδρος με δημόσια ανακοίνωσή του ζήτησε να του παραδοθούν τα αρχεία του Συλλόγου από το 1857 και εντεύθεν. Είναι αλήθεια ότι η προσοχή εκ μέρους του γράφοντος δεν στάθηκε  τότε στην αφετηρία του 1857. Περιορίστηκε  στο καινοφανές  του διαδικαστικού αιτήματος αλλά και στο παράδοξο  να αγνοείται από ένα δεδηλωμένο νοσταλγό του Ιονίου Κράτους και σφοδρό πολέμιο του «αθηνοκεντρικού»,  το γεγονός ότι ο Σύλλογός μας στεγαζόταν πάντοτε στα δικαστήρια  του νησιού μας και ότι τα όποια αρχεία του Συλλόγου μας καταστράφηκαν, μαζί με το δικαστήριο, στους εμπρηστικούς γερμανικούς βομβαρδισμούς του 1943. Ως γνωστόν, τα δικαστήρια στεγάζονταν τότε  στο κτίριο που αργότερα, ανασκευασμένο, στέγασε το υποκ/μα της  Τράπεζας της Ελλάδος στην πλατεία δημαρχείου. Με την έναρξη όμως της νέας διοίκησης,  από τα πρώτα έγγραφα του νέου προέδρου, επικοινωνήθηκαν  δύο πράγματα: Πρώτον, η  αυτόνομη της όλης διοίκησης  προεδρική λειτουργία. Δεύτερον,  η  χρήση σε όλα τα έγγραφα, με πρωτοβουλία αποκλειστικά του προέδρου, του λογότυπου «ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ – Ο ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1857». Λογότυπος που στην συνέχεια τοποθετήθηκε και στο αναλόγιο της αίθουσας εκδηλώσεων του Συλλόγου μας. Έτσι έγινε σαφές  το γιατί ζητούνταν αρχεία από το 1857!

Η επικοινωνιακή αυτή τακτική με  χρήση  λογοτύπων – συνθημάτων δεν ξάφνιασε όσους γνωρίζουν τον κ. Καλούδη.  Eπί δεκαετίες  πολιτευόμενος   την χρησιμοποιεί κατά κόρον. Ως αρχηγός του πολιτικού σχηματισμού «Επτανησιακή Αναγέννηση» (που όπως φαίνεται δεν τέθηκε σε αχρησία μετά  την ανάληψη της προεδρίας του Δ.Σ.Κ. αλλά μάλλον μεταλλάσσεται σε «Κερκυραϊκή Αναγέννηση»  εν όψει των προσεχών αυτοδιοικητικών εκλογών) χρησιμοποιεί   λογότυπο  με τον οποίο αυτοπροβάλλεται ως η πρώτη, συνεπής αντιμνημονιακή δύναμη στην Ελλάδα!  Εν προκειμένω όμως πρόκειται για τον Δικηγορικό Σύλλογο που ως θεσμικός κοινωνικός φορέας με την νομοτυπική μορφή του ν.π.δ.δ. οφείλει να λειτουργεί με σοβαρότητα, ακρίβεια  και υπευθυνότητα. Παρατηρούμε λοιπόν:

*.-  Ο όρος «επικράτεια» χρησιμοποιείται προφανώς με την έννοια του ελλαδικού χώρου. Καθόσον το 1857 άλλη ήταν η επικράτεια του Ελληνικού Βασιλείου και άλλη η επικράτεια του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων.

*- Στην ιστοσελίδα του Συλλόγου μας, στην στήλη «ιστορικό» είναι από ετών αναρτημένη η σημαντική  εργασία της συναδέλφου  Νατάσας Μιχαηλάκη  για την  βιβλιοθήκη του Συλλόγου μας με κατάλογο και συνοπτική παρουσίαση των υπαρχόντων παλαιών βιβλίων. Μαζί είναι καταχωρημένο, ως ξεχωριστό παράρτημα  με τίτλο «Η ιστορία της ίδρυσης του Δ.Σ.Κ.», αδιαμφισβήτητο  ιστορικό γεγονός. Πρόκειται για τον λόγο που εκφωνήθηκε την 1.12.1863  κατά « την έναρξιν του εν Κερκύρα δικανικού Συλλόγου παρά του προσωρινού αυτού προέδρου δ/ρος Μάρκου Ρώσση». Μαζί με τον ιστορικό αυτό λόγο διεσώθησαν  και οι   καταστατικοί όροι λειτουργίας του Δικανικού  Συλλόγου καθώς και τα  μέλη της διοίκησης αυτού που ήταν γνωστά και διακεκριμένα μέλη της κερκυραϊκής κοινωνίας μετέχοντα όχι μόνο της κοινωνικής αλλά και της πολιτικής ζωής του τόπου.*1.  Ως σκοπός του Δικανικού Συλλόγου αναφέρεται «….να καταγίνεται αποκλειστικώς περί την νομοθεσίαν και την εκτύλιξιν των εις την διαχείρισιν της δικαιοσύνης αφορώντων ζητημάτων.» Σκοπός αμιγώς θεσμικός, η ενασχόληση δηλαδή μόνο με ζητήματα  νομοθεσίας και λειτουργίας της δικαιοσύνης και όχι με άλλα επαγγελματικά  θέματα. Ο περιορισμένος σκοπός και η μη επέκταση σε ζητήματα επαγγελματικά  γίνεται κατανοητός αν ληφθούν υπ’ όψιν οι επικρατούσες τότε στην Κέρκυρα ιδιαίτερες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες. Επιπροσθέτως, αν ληφθεί υπ’ όψιν  ότι το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι δεν ήταν αναγνωρισμένο στο Ιόνιο σύνταγμα, όπως δεν ήταν αναγνωρισμένο, μέχρι το 1864, και στο σύνταγμα του ελληνικού βασιλείου.

*- Από τα  ιστορικά αυτά στοιχεία, από το ίδιο το κείμενο του εναρκτήριου  πανηγυρικού λόγου,  αναπόφευκτα οδηγείται κάποιος στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για την  δημιουργία, το πρώτον,  στην Κέρκυρα  δικηγορικού φορέα συλλογικής – σωματειακής  μορφής, με καταστατικό σκοπό και οργάνωση . Όμως, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η Κέρκυρα είναι ο  ελληνικός χώρος όπου ελειτούργησαν για πρώτη φορά δικηγόροι και αναπτύχθηκε  το πρώτον συλλογικότητα δικηγόρων. Οι συλλογικότητες αυτές φαίνεται πως δεν είχαν επαγγελματική ή άλλης μορφής σωματειακή ή αυστηρή συντεχνιακή οργάνωση αλλά εστηρίζοντο στο αναπτυγμένο αίσθημα των μελών τους ότι ανήκουν  σε ένα συγκεκριμένο  χώρο, σε ένα ιδιαίτερο Σώμα. Στην ιστορική αναδρομή που γίνεται από τον Μ. Ρώσση  στον προαναφερόμενο εναρκτήριο λόγο του, από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τότε, η συλλογικότητα των δικηγόρων αναφέρεται ως Τάγμα,  με ειδικά επιστημονικά – επαγγελματικά  χαρακτηριστικά.   Τέτοιου είδους συλλογικότητες δικηγόρων,   είχαν αναπτυχθεί ήδη κατά την περίοδο της ενετοκρατίας. Αναφέρονται χαρακτηριστικά από τον Ερμάννο Λούντζη στο έργο του  «Περί της Πολιτικής Καταστάσεως της  Επτανήσου επί Ενετών», χαρακτηριζόμενες μάλιστα ως σωματεία.  Στο κεφάλαιο ΙΘ’ του έργου του που φέρει τον τίτλο « Περί συντεχνιών – Εκλογή των Προϊσταμένων αυτών.- Καθήκοντα των συντεχνιών- Περί των σωματείων των Συμβολαιογράφων και Δικηγόρων»  αναφέρει : «Των τοιούτων σωματείων τινά υπήρχον και παρ’ημίν, ως το των Συμβολαιογράφων και το των Δικηγόρων». *2.  Το απόσπασμα αυτό  έχει τεθεί στην επανέκδοση του Ιονίου Αστικού Κώδικα από τον Σύλλογό μας.

* Ακολούθως, και   καθ’όλη σχεδόν την διάρκεια του Ιονίου Κράτους, η κατάσταση όσον αφορά την οργάνωση των δικηγόρων δεν φαίνεται ότι άλλαξε. Ο ιστορικός Π. Χιώτης στο έργο του «Ιστορικά Απομνημονεύματα Επτανήσου» με επεξηγηματικό υπότιτλο «Περιέχων την ηθικήν κατάστασιν από Βενετοκρατίας μέχρι των ημερών ημών» , ενώ αναφέρεται σε όλα τα πνευματικά και όχι μόνον καθιδρύματα της Επτανήσου επί ενετοκρατίας  και μέχρι το πέρας της Αγγλοκρατίας, δεν αναφέρει κάτι σχετικά με ίδρυση ή οργάνωση δικηγορικού Συλλόγου ενώ, αντιθέτως, κάνει ρητή μνεία για την ίδρυση το 1802 στην Κέρκυρα Ιατρικού Συλλόγου με πρωτοβουλία του Ιωάννη Καποδίστρια.*3.  Ο ίδιος ιστορικός στο πολύτιμο έργο του « Ιστορία του Ιονίου Κράτους από συστάσεως αυτού μέχρις Ενώσεως» αναφέρεται, σε πλείστες όσες περιπτώσεις, σε δικηγόρους,  όχι όμως σε δικηγορικό σύλλογο. Έτσι αναφέρεται  στην επί αρμοστείας ‘Ανταμ  σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής δικηγόρων  προς σύνταξη Κωδίκων, της οποίας μέλη ήσαν ο κερκυραίος   Ιάκωβος Χαλικόπουλος- Μάνζαρος,  ο ζακύνθιος Διονύσιος Φλαμπουριάρης, ο κεφαλλήν  Φωκάς Κοσμετάτος , ο λευκάδιος Άγγελος Κόνταρης . Μνημονεύει δε ότι μέχρι να ετοιμαστούν οι Κώδικες, τα δικαστήρια εδίκαζαν βάσει των  statuta veneta και τα περί ποινών οριζόμενα από το ρωμαϊκό δίκαιο.  Ελάμβαναν δε υπ’όψιν την γνώμη των μεγάλων νομομαθών της εποχής. Ιστορεί δε λεπτομερώς την γενόμενη  οργάνωση των δικηγόρων  αναφέρων « …. Διωργανώθη και το σώμα των δικηγόρων και υποδικηγόρων και ωρίσθησαν τα δικαστήρια, καθ’α δεν επετρέπετο να μετέρχηται τον δικηγόρον ο τυχών. Και οι μεν δικηγόροι διεξήρχοντο την επιστήμην των , αφού εξητάζοντο παρά του υπερτάτου συμβουλίου, οι δε υποδικηγόροι  υπό ειδικής επιτροπής δικαστών,εισαγγελέως και δικηγόρων. Εις ορισμένα δε πρωτόκολλα κατέγραφον  τας δικηγορικάς πράξεις των  και ταύτα επιθεωρούντο  υπό του προέδρου των δικαστηρίων. Οι παραβάται των νομίμων και οι παρεκτρεπόμενοι των οικείων καθηκόντων, ηργεύοντο και ετιμωρούντο. Δικηγόροι μόνον έχοντες δίπλωμα πανεπιστημιακόν , διωρίζοντο δικασταί παρά της Γερουσίας και εισαγγελείς. Υποδικηγόροι δε ανεδεικνύοντο Γραμματείς και γραφείς δικαστικοί και εισαγγελίας. Ηδύναντο να μετέρχωνται τον δικηγόρον, υποδικηγόροι, επί πολυετεία εξασκηθέντες, και ων η εμπειρία περί τους νόμους ήθελε επιδοκιμασθή υπό εξέτασιν του υπερτάτου συμβουλίου, εκδίδοντες προς αυτούς το προσήκον απολυτήριον εγκρινόμενον παρά της Γερουσίας….»   *4.

*- Δεν είναι γνωστή, στον γράφοντα τουλάχιστον, η εξέλιξη της πρωτοβουλίας αυτής της ίδρυσης του Δικανικού Συλλόγου το 1863. Πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι κατά τον χρόνο αυτό είχαν  ήδη δρομολογηθεί  και ήταν γνωστές οι διεργασίες που ωδήγησαν ύστερα από λίγο  στην άρση της προστασίας και την ένωση της επτανήσου με την Ελλάδα. Την δε επόμενη χρονιά  έγινε η πολυπόθητη ένωση και ακολούθησε μία μεταβατική  περίοδος αφού θα έπρεπε να ομογενοποιηθεί το ισχύον δίκαιο στην μεγαλωμένη με την επτάνησο ελληνική επικράτεια ενώ έχει ψηφιστεί και το σύνταγμα του 1864 που αναγνωρίζει για πρώτη φορά το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Έτσι με τον  Ν. ΡΝ/1866 «περί εισαγωγής εν επτανήσω της εν τω λοιπώ βασιλείω ισχυούσης νομοθεσίας» στο άρθρο 18 αυτού ορίστηκε ότι  « οι παρά τοις Ιονίοις δικαστηρίοις δικηγόροι διατηρούσι το δικαίωμα της εξασκήσεως του επαγγέλματός των. Οι πρόεδροι των δικαστηρίων θέλουσι υποβάλει προς το επί της Δικαιοσύνης υπουργείον, εντός μηνός από της δημοσιεύσεως του παρόντος νόμου, κατάλογον των εν τη περιφερεία της δικαιοδοσίας των  κεκτημένων το δικαίωμα του δικηγορείν, όπως εκδοθώσι τα περί του διορισμού των Β. Διατάγματα.» Συνάγεται από την παραπάνω ρύθμιση ότι μέχρι το 1866 οι δικηγόροι εξακολουθούσαν να υπάγονται  λειτουργικά στην δικαιοδοσία των δικαστών.

*- Η έλλειψη διαθέσιμων στοιχείων  για ίδρυση  συλλόγου πριν από το 1863 και η μετά το 1863 εξέλιξη  του ως άνω ιδρυθέντος Δικανικού Συλλόγου ευθύνεται για την μη ολοκλήρωση του ιστορικού  του Συλλόγου μας  για το χρονικό διάστημα μέχρι το 1908 έτος. Έτος που επί κυβερνήσεως  Θεοτόκη, κατόπιν πολυετών προσπαθειών του Δ.Σ.Α., ψηφίστηκε ο νόμος ΓΤΙΖ/1908 «περί συστάσεως Δικηγορικών Συλλόγων» και απέκτησαν οι δικηγορικοί σύλλογοι μορφή ν.π.δ.δ. Στο άρθρο 1 του νόμου αυτού  ορίστηκε ότι «οι εν τη περιφερεία εκάστου Πρωτοδικείου δικηγόροι αποτελούσι  Δικηγορικόν Σύλλογον»  και στο άρθρο 2 «Μέλη του Συλλόγου εισίν υποχρεωτικώς πάντες οι δικηγόροι οι διορισμένοι εν τη περιφερεία του Πρωτοδικείου…»

*-  Εκ παραλλήλου, στο  μέχρι το 1908 ελεύθερο ελληνικό κράτος, η κατάσταση είχε ως εξής:

Στην Αθήνα: Σύμφωνα με το ιστορικό του ΔΣΑ που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του, η πρώτη προσπάθεια ίδρυσης δικηγορικού συλλόγου έγινε το 1865. Ο σύλλογος αυτός, μακροβιότερος όλων των επόμενων, δραστηριοποιήθηκε επί μια δεκαετία περίπου, μελετώντας τα προβλήματα των μελών του, προτείνοντας νομοθετικές μεταρρυθμίσεις και λαμβάνοντας θέση σε επίκαιρα θέματα εθνικής σημασίας. Παρόμοια δραστηριότητα είχαν και οι επόμενοι σύλλογοι που ιδρύθηκαν το 1883, το 1893, το 1902 και το 1905.

Στην επαρχία του ελεύθερου ελληνικού κράτους: Ως πρώτος Επαρχιακός Δικηγορικός Σύλλογος  έχει επικρατήσει να αναφέρεται ο Δ.Σ. Καλαμών ο οποίος φέρεται ιδρυθείς το 1851. Το 1866 ιδρύεται ο Δ.Σ. Μεσολογγίου το δε έτος 1875 αναφέρονται εν λειτουργία οι Δ.Σ. Σύρου, Τριπόλεως, Ναυπλίου, Πατρών, Σπάρτης, Λαμίας και Χαλκίδος.*5.  Αξίζει να σημειωθεί ότι  από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης δικηγορικών Συλλόγων έγινε κατανοητή η σημασία και η αναγκαιότητα της κοινής δράσης αυτών.*6       Ως πρώτη  γνωστή  κοινή παρέμβαση των Δικηγορικών Συλλόγων  και μάλιστα αποτελεσματική  αναφέρεται ότι έλαβε χώρα το 1875 όταν ο τότε πρωθυπουργός Δ. Βούλγαρης παρέβη τις συνταγματικές διατάξεις για την απαιτούμενη απαρτία, παραβίαση που καθιστούσε άκυρες τις  αποφάσεις της Βουλής αφού συνεδρίαζε χωρίς την νόμιμη απαρτία. Τότε, πολλοί επαρχιακοί Σύλλογοι  όπως της Σύρου, Λαμίας, Αμφίσσης, Τριπόλεως, Σπάρτης και Χαλκίδος καταδίκασαν την συνταγματική εκτροπή  και μάλιστα πριν προβεί σε ανάλογο ψήφισμα  ο Δ.Σ.Αθηνών και σε γνωμοδότηση η νομική σχολή Αθηνών.*7.

*- Συνοψίζοντας και ανακεφαλαιώνοντας: Δεν είναι γνωστή στον υπογράφοντα  η τεκμηρίωση του 1857 ως έτους ίδρυσης του Συλλόγου μας. Ταυτόχρονα, δεν  μπορεί να γίνει δεκτό   ότι ο νέος πρόεδρος του Συλλόγου μας δεν  άνοιξε ποτέ και δεν γνωρίζει τα ιστορικά στοιχεία που αναφέρονται στην στήλη  «ιστορικό» της ιστοσελίδας μας. Προφανώς θα τα γνωρίζει. Κατά συνέπεια, θα υπάρχουν άλλα ιστορικά στοιχεία τα οποία γνωρίζει είτε ο νέος πρόεδρος είτε «οι υπό τας στοάς διατρίβοντες φιλίστορες» που σαφώς εκδηλώθηκαν στις τελευταίες εκλογές του Συλλόγου μας. Είναι άγνωστο και ακατανόητο συνάμα σε   μένα γιατί δεν δημοσιοποιήθηκαν τα στοιχεία αυτά μαζί με την προβολή του «πρωτείου». Το βάρος συνεπώς, της απόδειξης το έχει ο νέος πρόεδρος αφού πρώτο – πρώτο μέλημά του   ήταν η προβολή του «πρωτείου».  Οφείλει   να δημοσιοποιήσει άμεσα τα στοιχεία αυτά ώστε  να οριστικοποιηθεί  τεκμηριωμένα το ιστορικό της ίδρυσης του Συλλόγου μας . Βέβαια αυτό δεν θα επαρκέσει  για την θεμελίωση του πρωτείου του Συλλόγου μας στον ελλαδικό χώρο. Για να γίνει αυτό  θα πρέπει υπεύθυνα και τεκμηριωμένα  να αναιρεθεί η επικρατούσα στον ελληνικό δικηγορικό κόσμο ιστορική άποψη ότι πρώτος είναι ο Δικηγορικός Σύλλογος Καλαμών που φέρεται ως ιδρυθείς  το 1851. Εφόσον το κάνει, είναι αναντίρρητο ότι θα έχει συμβάλει καθοριστικά στο να γραφεί ορθά η ιστορία της δημιουργίας των δικηγορικών συλλόγων στην Ελλάδα, θα έχει συμβάλει στην ανάδειξη της ιστορίας του Συλλόγου μας, θα έχει κερδίσει τον έπαινο «του δήμου και των σοφιστών». Εάν όμως δεν γίνουν τα ανωτέρω  και συνεχιστεί ατεκμηρίωτα η περήφανη προβολή του πρωτείου του Συλλόγου μας ως πρώτου δικηγορικού συλλόγου της Επικράτειας, το πρωτείο θα είναι στην ουσία  ανιστόρητη κομπορρημοσύνη. Και η χλεύη τότε δεν θα βαρύνει ένα πρόσωπο. Θα βαρύνει τον Σύλλογο. Δηλαδή όλους μας.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

*1 Η ανάδειξη των ιστορικών αυτών στοιχείων πιστώνεται στην διοίκηση Χρ.Σαρλή που τα εξέδωσε μάλιστα σε έντυπο φυλλάδιο .

*2 Ερμάννου Λούντζη,  «Περί της Πολιτικής Καταστάσεως της  Επτανήσου επί Ενετών», έκδοση 1856, σελ. 203 επ.

*3.- Π. Χιώτη «Ιστορικά Απομνημονεύματα Επτανήσου» έκδοση 1877,  σελ. 230 επ.

*4.- Π. Χιώτη « Ιστορία του Ιονίου Κράτους από συστάσεως αυτού μέχρις Ενώσεως» έκδοση 1887 σελ. 10-23.

*5.- βλ. Δ.Σ. Λαρίσης, συμβολή στην ιστοριογραφία του Δ.Σ. Λαρίσης σελ.113.

*6.- Αντιθέτως σ’εμάς εκφράστηκαν  προεκλογικά απόψεις αποκοπής  από την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων που δεν ανασκευάστηκαν μετεκλογικά έστω κι αν ακολουθήθηκε εκ διαμέτρου αντίθετη  πρακτική .

*7.- βλ. Λ. Τρίχα «Δικηγορείν εν Αθήναις – Μία διαδρομή στον 19ο αιώνα» εκδ.2003.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ  Γ. ΒΡΑΔΗΣ

   Δικηγόρος

 Μέλος Δ.Σ. ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

 

Επιστολή Παύλου Τζοβάρα (δικηγόρου Θεσπρωτίας) προς Πρόεδρο Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας

Ιανουάριος 7th, 2018

Ηγουμενίτσα, 06/06/2016
Προς
Τον Αξ. κ. Ιωάννη Βραδή
Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Κερκύρας

Αγαπητέ φίλε Πρόεδρε.

Μετά μακρόχρονη ποινική διαδρομή
και υπερτεσσαρακονταετή άσκηση του Δικηγορικού λειτουργήματος, υπέβαλα προ μηνός την παραίτηση μου και αποχώρησα της ενεργού δικηγορίας, την οποία σεμνύνομαι ότι «ευφήμως» διακόνησα. Σας εξομολογούμαι,
καίτοι έχω την αίσθηση ότι παραβιάζω ανοιχτές θύρες, ότι όσο και αν προσπαθήσει κανείς να φανεί «σαν έτοιμος από καιρό» για… τέτοια αλλαγή σελίδας στη ζωή του… «είναι οι προσπάθειες του, σαν των Τρώων»!.. Οι συγκινητικές αποτρεπτικές παραινέσεις, Δικαστών και Εισαγγελέων όλων των βαθμίδων, πολλοί των οποίων υπηρέτησαν στο Πρωτοδικείο της έδρας και στο Εφετείο Κερκύρας, ενίων συναδέλφων, εσμού φίλων, πάμπολλων συμπολιτών και διακεκριμένων Ποινικολόγων, ήχησαν περισσότερο ως τιμητικές αποχαιρετιστήριες βολές.
Δεν εστάθησαν ικανές, παρά την ισχυρά περί του αντιθέτου συνηγορία, ώστε μεταγνούς να μεταβάλω γνώμη. Βεβαίως εγιγάντωσαν μέσα μου την αίσθηση ότι, μάλλον, δεν ηγωνίσθην επί ματαίω και οι φιλόφρονες λόγοι τους που απέπνεαν ευγένεια και μεγαλείο ψυχής, αρκούσαν συνεισέφεραν ηθική ν παραμυθίαν.
Δεν σας κρύβω ότι μέσα μου υποβόσκει ένα αδιόρατο πλέγμα «ενοχής» που όλο και πιο εμφατικά προξενεί συνειδησιακές αναταράξεις.
Άλλωστε, η… απαξία αυτή καθ’ αυτή της «υποστολής» της αγωνιστικήςέπαλξης, είναι ασύμβατη με την φύση του Συνηγόρου-Υπερασπιστή.
Την έντονη συναισθηματική φόρτιση, που επιτείνει η… δυσανεξία προς το
ρ. «παραιτούμαι», μετριάζει εν πολλοίς, η άριστη συνεργασία που είχα με
δεκάδες συναδέλφους-μέλη του γεραρού σας Συλλόγου και η αδιατάρακτη
προσωπική σχέση που μαζί σας απέκτησα.

Φίλε Γιάννη,
Αντλώ δύναμη από την κραταιά ανάμνηση των μοναδικών και ανεπανάληπτων στιγμών που έζησα στα τιμημένα ακροατήρια του πρώην Εφετείου και του νυν Δικαστικού Μεγάρου της πόλης της Κερκύρας, που ελάμπρυναν και καθαγίασαν Δικαστές και Εισαγγελείς αδαμάντινου ήθους, ο αλησμόνητος Αρεοπαγίτης Αντώνης Μιχαλακέας, χαρισματικοί και προικισμένοι αγορητές. Αναμιμνήσκομαι με συγκίνηση τον φημισμένο της εποχής εκείνης Κερκυραίο Συνήγορο Στέφανο Φακιολά, οι αγορεύσεις του οποίου απετέλουν, ακένωτο άρωμα πνευματικής ευωδίας και ευθέως… παρέπεμπαν στη φημισμένη σχολή των περιλάλητων Γάλλων Ποινικολόγων.
Αναπολώ ομοίως, τον Άλκη Χαρμπαλή, απαράμιλλο και δεινό αγορητή, που με τιμούσε με τη φιλία του, τους ονομαστούς δικηγόρους Δονάτο Παϊπέτη, Σπύρο Παγκράτη και Νίκο Ράπτη και τους προώρως απελθόντες Δημήτρη Γατόπουλο και Βασίλειο Λιάκουρα (αλησμόνητο αδελφικό φίλο)… απ’ την γραμμή των τεθνεώτων.
Αντλώ κυρίως δύναμη από την ισχυρά «παροικία» των εν ενεργεία δικηγόρων:
Χρήστο Κασίμη, Χρύσανθο Σαρλή, Γεώργιο Καρύδη, Σπύρο Δαπέργολα, Ιωάννη Βραδή, Μάριο Παϊπέτη, Σωτήρη Μικάλεφ, Ιωάννη Μεμμή, Νίκο Αυλωνίτη, Φίλιππα Μπρεντόη, Σπύρο Γερακάρη, Γεώργιο Καλούδη, Στέφανο Νικόπουλο, Αλέκο Αυλωνίτη, Θωμά Αθανασίου, Γαβριήλ Χειρδάρη, Χαράλαμπο Κουρή, Γεώργιο Φαϊτά, Σπύρο Φαϊτά, Γιάννη Μικρούλη, Σπύρο Αλαμανό, Απόστολο Παντελίδη, Σπύρο Σαββανή, Μάνο Ράπτη, Μάνθο Γιαννούλη, Διονύσιο Ηλία, Κωνσταντίνο Τζιβανίδη, Τάσο Σαλβάνο. Περικλή Πιέρρη, Σπύρο Βλάχο, Σπύρο Δραγομάνοβιτς, Βασίλειο Ρίγγα, Νίκο Σταθόπουλο, Φλωρέν Καββαδά… και Μάγδα Βασιλάκη, Μαρία Βασιλάκη, Τατιάνα Ζερβοπούλου, Μερόπη Υδραίου, Ειρήνη Σπέγγου, ‘Εφη Γογγάκη και Έφη Τσαγκαλίδου, που ευχαριστώ θερμότατα γιατί, με την έκδηλη εγκαρδιότητα σας , με κάνατε επανειλημμένα να αισθάνομαι «μέλος» του Δικηγορικού σας Συλλόγου, εξαιτούμενος της επιεικείας όσων από παραδρομή πιθανόν παρέλειψα.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες Κερκυραίοι Δικηγόροι.
Οδηγήθηκα, «ανεπαισθήτως», στην κατάφαση ότι επέστη το πλήρωμα του χρόνο για … τίτλους τέλους!!!…
Καταλυτικά εβάρυνε το γεγονός ότι έπρεπε «να δώσω χώρο» στον υπό την στέγην και σκέπην δικηγορούντα διάδοχον υιόν!…
Ευπροσώπως, κατά ταύτα, νομιμοποιούμαι να ζητήσω, τουλάχιστον… να μου αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του αρθρ. 84§2 περ. β’ Π.Κ., ότι εκινήθην από… αίτια μη ταπεινά!

Θα σας θυμάμαι όλους με νοσταλγία και αγάπη, μοναδικούς και ανεκτίμητους συνταξιδιώτες που αν και ηττημένοι, σε πείσμα της ανέκκλητης Σισύφειας μοίρας μας, αμετανόητοι δεν παύσαμε ούδ’ επί στιγμή ν’ αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Δικαιοσύνη, όπως αρμόζει στην κοινωνία και στην Πατρίδα μας.

Παύλος Τζοβάρας
τ. Δικηγόρος

Blog ΔΣΚ

Blog Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας