Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θεωρώ πως ο χρόνος είναι όψιμος ώστε να τοποθετηθώ και δημόσια επί των θέσεών μου για τις επερχόμενες εκλογές του συλλόγου μας, εκλογές με τις οποίες θα επιλέξουμε εκείνες και εκείνους εκ των συναδέλφων μας που για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα μας αντιπροσωπεύουν ενώπιον των συλλειτουργών μας εντός του δικαστικού μεγάρου, της Ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων και της κοινωνίας.
Η καθημερινότητα στα δικαστήρια, όπως τη βιώνουμε, έχει δυσκολέψει τόσο λόγω των επιπτώσεων της πανδημίας όσο και λόγω γεγονότων τα οποία είναι γνωστά και αδικαιολόγητα έχουν επιφέρει συνέπειες στο σύνολο του δικηγορικού σώματος στην Κέρκυρα. Θα πρέπει να προσεγγίσουμε εκ νέου τις κύριες και κυρίους Δικαστές και Εισαγγελείς των Δικαστηρίων μας, με μετριοπάθεια αλλά και αποφασιστικότητα ώστε να διασφαλίσουμε ότι θα έχουμε την αντιμετώπιση που αρμόζει στο λειτούργημά μας, ότι θα έχουμε ίση μεταχείριση ανεξάρτητα από την ηλικία μας και το επαγγελματικό μας status και ότι δε θα σπαταλάμε πολύτιμες ώρες εργασίας σε ουρές αναμονής που θα μπορούσαν εύκολα να αποφευχθούν. Μικρές διορθωτικές κινήσεις και αλλαγές μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην καθημερινότητά μας.
Ο επαγγελματικός μας κλάδος, όπως και πολλοί άλλοι, υπέφερε και υποφέρει κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Μας διέσυραν και προσέβαλαν, αναγκάζοντάς μας να περιμένουμε επί ώρες μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή ώστε να παρακολουθήσουμε σεμινάρια δήθεν επιμόρφωσης, ανορθόγραφα, ασύντακτα, κυριολεκτικά για τα σκουπίδια. Μας απέκλεισαν από οικονομικές ενισχύσεις και φοροελαφρύνσεις που καρπώθηκαν άλλοι, οικονομικά πιο εύρωστοι από τον μέσο δικηγόρο. Μας συμπεριφέρθηκαν με τρόπο πολύ κατώτερο των περιστάσεων και η ολομέλεια μας αντέδρασε και δεν αντέδρασε. Απαίτησε και δεν απαίτησε. Θα πρέπει το επόμενο διοικητικό συμβούλιό μας και ο πρόεδρός του να μεταφέρει το μήνυμα ότι στο δικηγορικό σύλλογο Κέρκυρας είμαστε πρόθυμοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κόντρα σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, οποιασδήποτε πολιτικής κατεύθυνσης, επιδιώξει να μας αντιμετωπίσει ως κάτι λιγότερο από αυτό που είμαστε.
Η κοινωνία της Κέρκυρας, ενός τόπου με μύρια καλά και άλλα τόσα άσχημα, θα πρέπει να έρθει με το μέρος μας. Είναι ζήτημα ηθικής και προπάντων επαγγελματικής επιβίωσης να επανακτήσουμε τη συμπάθεια του κερκυραϊκού λαού, από τον πλέον ευκατάστατο μέχρι τον χαμηλόμισθο συμπολίτη μας. Το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό για εκείνους που μοχθούν μόνοι τους και μόνες τους να διατηρήσουν τα γραφεία τους, άμισθοι και άμισθες. Η φύση, ο τρόπος άσκησης και η διαφήμιση του επαγγέλματος μας θα αλλάξουν άρδην, άμεσα και είναι προς το συμφέρον όλων μας να διασφαλίσουμε ότι ο κάθε Κερκυραίος και η κάθε Κερκυραία, όταν χρειαστεί δικηγόρο θα αναζητήσει κατ’ αρχήν επαγγελματία που θα ζει και βιοπορίζεται στον τόπο του. Υπευθυνότητα και εξωστρέφεια προς του συντοπίτες μας είναι ο δρόμος για την επαγγελματική ανέλιξη όλων μας.
Όλα τα παραπάνω, επιγραμματικά αναφερόμενα, αποτελούν ένα μικρό μέρος των προκλήσεων που βρίσκονται μπροστά μας ως σύλλογος και ως δικηγόροι. Εγώ το θεώρησα υποχρέωσή μου να τοποθετηθώ, στο βαθμό που μου επιτρέπει η πλατφόρμα αυτή, και ευελπιστώ το ίδιο να πράξουν και οι λοιποί υποψήφιοί, ιδιαίτερα δε οι κύριοι συνάδελφοι που ζητάν τη ψήφο μας για τη θέση του προέδρου. Μια δημόσια τοποθέτηση που θα απευθύνεται σε όλους, ταγμένους και μη του εκάστοτε υποψηφίου, με σαφή αναφορά στα θέματα που μας καίνε, μήπως και την ύστατη στιγμή οι αναποφάσιστοι, μεταξύ των οποίων σαφέστατα είμαι και εγώ, κατορθώσουμε να επιλέξουμε ποιον εκ των δύο εξαίρετων συναδέλφων θα σταυρώσουμε. Εύχομαι η επαύριο των εκλογών να μας βρει με έναν ισχυρό και κυρίως ενωμένο σύλλογο,
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς,
Θεόδωρος Καρδάμης υποψήφιος σύμβουλος ΔΣΚ

Η τελευταία πτώχευση της χώρας η οποία διαρκεί ήδη μία δεκαετία σάρωσε πλήρως την οικονομία και την κοινωνία. Οι θεσμοί πληρώνουν και αυτοί το τίμημά τους και είναι βαρύ. Η δικαιοσύνη πλήττεται από κυβερνητικές αποφάσεις οι οποίες μέσα στη λαίλαπα της κατάρρευσης λαμβάνονται «ελαφρά τη καρδία» με διακηρυσσόμενο στόχο «την επιτάχυνση απονομής της». Στόχος τους όμως δεν είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών. Οι πρόχειρες και χωρίς μελέτη επεμβάσεις αυτές είναι δεσμά για τον πολίτη του οποίου περιορίζουν ή εξαφανίζουν τη δικαστική προστασία που οφείλει να του παρέχει το κράτος δικαίου. Του αφαιρούν δικαιώματα τα οποία έχουν προ πολλού αναγνωρισθεί από συνταγματικούς κανόνες, από τις διεθνείς συμβάσεις, από διεθνείς οργανισμούς και την Ε.Ε και τον περιθωριοποιούν.
Θα αρκεστώ να αναφέρω τέσσερις περιπτώσεις «επιτάχυνσης» που επιχειρήθηκε δια της οπισθοδρόμησης του κράτους δικαίου.

1) Με τον ν. 3994/2011 καθιερώθηκε για πρώτη φορά –νέος θεσμός- η εκδίκαση εφέσεων από μονομελή! δευτεροβάθμια δικαστήρια. Μέχρι τότε τα δευτεροβάθμια δικαστήρια ήταν ανέκαθεν πολυμελή. Και αυτό ήταν εύλογο και απόλυτα δικαιολογημένο διότι ίσχυε και προφανώς εξακολουθεί να ισχύει η βασική αρχή: Η δίκη σε δεύτερο βαθμό απαιτεί περισσότερα εχέγγυα ορθής και αμερόληπτης κρίσης την οποία διασφαλίζουν τα πολυμελή δικαστήρια. Όμως αυτήν την εξασφαλιστική για την ασφάλεια του δικαίου και την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών δικλείδα, τα πολυμελή δηλαδή δικαστήρια εφέσεων, η ελληνική πολιτεία άκριτα τα παραπέταξε στο όνομα κάποιας δήθεν επιτάχυνσης και τα αντικατάστησε με μονομελή.
Αποτέλεσμα: Έλλειμμα σοβαρό στην εξασφάλιση συνθηκών ορθής κρίσης στον δεύτερο βαθμό. Πληττόμενοι φυσικά οι διάδικοι – πολίτες και η δικαιοσύνη.

2) Το έτος 2012 η τότε κυβέρνηση με το άρθρ. 28 ν. 4055/2012 τροποποίησε το άρθρο 47 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) το οποίο μέχρι τότε επέβαλε στον εισαγγελέα πλημ/κών σε περίπτωση απόρριψης έγκλησης να κοινοποιεί την απορριπτική του διάταξη στον εγκαλούντα ώστε με αφετηρία την κοινοποίηση να τρέξει η 15νθήμερη προθεσμία προσφυγής στον εισαγγελέα εφετών. Με τη νέα μορφή που έλαβε το 2012 η διάταξη, ο εισαγγελέας πρωτοδικών δεν υποχρεούται πλέον να την κοινοποιεί στον εγκαλούντα. (επιτάχυνση;;) Πρόκειται για την μ ο ν α δ ι κ ή π ε ρ ί π τ ω σ η στην ελληνική δημόσια διοίκηση όπου μία δημόσια αρχή – αποδέκτης μίας Αιτήσεως του πολίτη (της πλέον σημαντικής και μάλιστα πληρωμένης και με παράβολο)- απαλλάσσεται της υποχρέωσης απάντησης! Είναι εντελώς αδιάφορο για την πολιτεία ότι πρόκειται για αίτηση του πολίτη που αφορά επέμβασή της για προστασία της προσωπικότητας, της περιουσίας, της ελευθερίας, της τιμής και άλλων άκρως σημαντικών αγαθών του. Απάντηση πλέον ο πολίτης-θύμα, δεν παίρνει από τον εισαγγελέα όταν απορρίπτει το αίτημά του για έλεγχο και τιμώρηση του θύτη. Θα μπορούσε αυτή η ρύθμιση να μη είχε επαχθείς συνέπειες αν παράλληλα είχε θεσμοθετήσει η πολιτεία υποχρέωση του εισαγγελέα είτε λχ να αποφανθεί επί της έγκλησης σε ορισμένο χρονικό διάστημα λ.χ. από την 100ή έως την 110η ημέρα από την υποβολή της ώστε ο εγκαλέσας να γνωρίζει πότε θα αναζητήσει πληροφορίες για την τύχη της εγκλήσεώς του είτε να υποχρεώνει τον εγκαλούντα να αναγράφει το email το δικό του ή άλλου πληρεξουσίου του στην έγκληση στο οποίο η γραμματεία της εισαγγελίας θα υποχρεώνεται να απαντά-ενημερώνει τον εγκαλούντα σε περίπτωση απόρριψης, είτε ….
Ο νόμος αδιαφορεί πλήρως για τον πολίτη θύμα της παράνομης πράξης. Ετσι η πολιτεία από το 2012 και ύστερα, αφού καταθέσει την έγκλησή του τον στέλνει για αόριστο χρόνο στο μέλλον είτε να πηγαινοέρχεται καθημερινά στην εισαγγελία και να ρωτά είτε να κατασκηνώσει στο διάδρομο των εισαγγελικών γραφείων αν θέλει να πληροφορηθεί έγκαιρα την έκδοση ενδεχόμενης απορριπτικής διάταξης ώστε εντός τριμήνου να ασκήσει Προσφυγή. Διαφορετικά, πέταξε το πουλάκι.
Αρα η πολιτεία με την νομοθετική της παρέμβαση στο άρθρο 47 ΚΠΔ, στέρησε την οφειλόμενη δικαστική προστασία προς τους πολίτες με μόνη ορατή συνέπεια ότι επέφερε μείωση της δουλειάς στις εισαγγελίες. Είναι φανερό εδώ ότι η πολιτεία περιφρονεί ωμά τους εγκαλούντες διότι δεν τους επιτρέπει να λάβουν έγκαιρη γνώση της τύχης της εγκλήσεώς τους και φαλκιδεύει το δικαίωμά τους προσφυγής στον ανώτερο εισαγγελέα.

3) Ανά διαστήματα η πολιτεία επειδή υπαίτια αδυνατεί να διαχειριστεί τις συντεταγμένες υποχρεώσεις της προς τους πολίτες παραιτείται του δικαιώματος – υποχρέωσής της να παρέχει έννομη προστασία. Γιαυτό συχνά νομοθετεί άρση του αξιοποίνου ευρέων κατηγοριών παρανόμων πράξεων για τις οποίες έχουν υποβληθεί εγκλήσεις από τους παθόντες αλλά δεν έχουν ακόμα εκδικαστεί τελεσίδικα οι πράξεις στα ακροατήρια με αποτέλεσμα οι δικογραφίες να καταλήγουν στο αρχείο. ( λ.χ. τελευταίος ο ν. 4411/2016, αρθρ. 8)
Οι συνέπειες της αντικανονικότητας αυτής είναι ότι αδικεί μία μεγάλη μάζα νομιμόφρονων πολιτών ευνοώντας αθέμιτα αντίστοιχη μάζα παρανομούντων καθώς:

• Οι παθόντες δεν δικαιώνονται ηθικά.
• Οι δράστες πανηγυρίζουν.
• Οι παθόντες βγαίνουν τρείς φορές χαμένοι.
  Πρώτη όταν καταπατήθηκε το δικαίωμά τους από το δράστη.
  Δεύτερη όταν η πολιτεία εξαπατά τον πολίτη-θύμα. Με την απειλή ποινής σε βάρος των θυμάτων σε περίπτωση αυτοδικίας το κράτος διεκδικεί την αποκλειστικότητα στον έλεγχο και κολασμό της παρανομίας. Και αντί να πράξει το καθήκον του αυτό, βάζει τον φάκελο στο αρχείο!
  Τρίτη φορά όταν η πολιτεία δεν επιστρέφει στους εγκαλούντες τουλάχιστον το παράβολο της έγκλησή τους και τα λοιπά έξοδα στα οποία αποδεδειγμένα υποβλήθηκαν. Να αναφέρω και το επιπλέον; Φαντάζει αλλόκοτο στις μέρες μας, και όμως, μία ευνομούμενη πολιτεία θα έπρεπε οπωσδήποτε εκουσίως και αποζημίωση να πληρώσει στους παθόντες εγκαλέσαντες για την αδυναμία της να ανταποκριθεί στην νόμιμη υποχρέωσή της ελέγχου και κολασμού των παρανόμων πράξεων των οποίων υπήρξαν θύματα.
• Οι παθόντες όπως και οι δράστες διδάσκονται ότι η αυτοδικία είναι η καλύτερη λύση για το μέλλον, μόνο η ζεστή εκδίκηση έχει νόημα και πιάνει τόπο. Και πράττουν αναλόγως.

4) Η τακτική διαδικασία στα πρωτόδικα πολιτικά πρωτόδικα δικαστήρια, Ειρηνοδικεία και Πρωτοδικεία στα οποία δικάζονται περιουσιακού χαρακτήρα ιδιωτικές διαφορές, με τον ν 4335/2015 και με τη δικαιολογία της επιτάχυνσης εξαφάνισε το ακροατήριο, εξαφάνισε τους δικηγόρους, εξαφάνισε τον δικαστή, εξαφάνισε και τους μάρτυρες. Η πολιτεία έκρινε ότι η προφορική διαδικασία του ακροατηρίου, ουσιαστικά η εμμάρτυρη απόδειξη η οποία είναι και η σημαντικότερη κατηγορίας απόδειξης, είναι η αιτία του κακού. Γιαυτό και την κατάργησε. Μαζί κατάργησε και τους δικηγόρους (είναι γνωστό τοις πάσι ότι το ακροατήριο καταξιώνει τον δικηγόρο) και εισήγαγε ένα νέο σύστημα παγκόσμιας πρωτοτυπίας. Τη συνεδρίαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την υποβίβασαν σε εικονική υπόθεση. Μία φενάκη. Δημόσια δίκη δεν γίνεται πλέον. Τώρα ο δικαστής αρκείται σε ένα φάκελο που περιέχει μαρτυρικές καταθέσεις «κονσέρβα». Τις ένορκες βεβαιώσεις. Δύο μάρτυρες του ενάγοντα σ΄ αυτές βεβαιώνουν το Α γεγονός και ταυτόχρονα δύο άλλοι του εναγόμενου βεβαιώνουν το άκρως αντίθετο, το -Α. Οι δικηγόροι υποβιβάστηκαν σε γραφειοκράτες του παρασκηνίου. Ο δικαστής (ο οποίος και αυτός εξαφανίστηκε από το προσκήνιο με συνέπειες αρνητικές στην απόκτηση εμπειρίας διαχείρισης της έδρας) δεν έχει κανένα εφόδιο για να εκφέρει πειστικά την κρίση του. Θα αναρωτιέται όταν διαβάζει τις εντελώς αντιθέτου περιεχομένου ένορκες βεβαιώσεις. Πού είναι η αλήθεια; Ποίοι μάρτυρες άραγε καταθέτουν αναλήθειες; Ο δικαστής χωρίς το ακροατήριο δεν έχει στο νου του την εικόνα του μάρτυρα, τη μορφή του, την προσωπικότητά του, την πειστικότητα του εκφερόμενου λόγου του, την γλώσσα του σώματός του, την εν γένει παρουσία του. Όλα αυτά αποτελούν κριτήρια της αξιοπιστίας του μάρτυρα. Ο μάρτυρας δεν έχει υποβληθεί ενώπιόν του στη δοκιμασία των ερωτήσεων – διευκρινήσεων και στον έλεγχο της αλήθειας της μαρτυρίας του (δικαστική ψυχολογία;). Ούτε τους διαδίκους έχει αντικρύσει ούτε τους έχει ακούσει, κάτι που συχνά κάνει ο δικαστής όταν είναι παρόντες στο ακροατήριο. Κατάληξη αναπόφευκτη. Απόφαση χωρίς τα επιβαλλόμενα εχέγγυα ορθής δικανικής κρίσης. Αρα, χειρότερη δικαιοσύνη. Η κρατική αυτή λειτουργία τελικά υποβαθμίστηκε σε βάρος των πολιτών. Πίσω από αυτό το (ανεκτό;) κόστος η ψευδεπίγραφη δικαιολόγηση: Επιτάχυνση της δίκης!
Αντ΄ αυτού του κακού μέτρου η επιτάχυνση μπορούσε να επιτευχθεί με μέτρα προς την πλευρά του δικαστή ο οποίος έχει και το κύριο βάρος στην εξέλιξη της προφορικής διαδικασίας την οποία διευθύνει. Ποία είναι αυτά;

• Αυστηρή τήρηση της μίας (η και καμίας) αναβολής με απειλή πειθαρχικού ελέγχου.
• Δικαστής με προσωπικότητα, με γνώση και πειθώ που έχει μελετήσει την υπόθεση, έχει ξεκαθαρίσει τα αμφισβητούμενα σημεία, σ΄ αυτά και μόνον επικεντρώνει την απόδειξη και μόνο σ΄ αυτά επιτρέπει την συζήτηση στο ακροατήριο. Αυτός ο δικαστής κερδίζει την εμπιστοσύνη των παραγόντων της δίκης, σίγουρα κάνει καλά τη δουλειά του και εκδίδει απόφαση με πληρότητα.
  Αντί να αναζητηθεί μέθοδος βελτίωσης του δικαστικού έργου ώστε να καταστεί ο δικαστής ικανότερος να διαχειριστεί την έδρα, η πολιτεία κατάργησε την έδρα!!
  Είναι άξιο απορίας πως διασώθηκε η προφορική διαδικασία του ακροατηρίου στις ειδικές διαδικασίες. Μήπως έρχεται και αυτών η σειρά να εξατμιστούν στο βωμό της επιτάχυνσης;
  Κλείνω εδώ.
  Ανησυχώ γιατί αντί για επέκταση και θωράκιση των αρχών της ευνομούμενης πολιτείας διακρίνω διαρκή και διαχρονική σοβαρή υποχώρηση και υποβάθμιση.
  Ποιότητα και ουσία στη δικαιοσύνη υποχωρούν. Αυτή η άκρως αρνητική κατάσταση έχει σημαντική επίπτωση στην ποιότητα και την αλήθεια της δημοκρατίας.
  Κέρκυρα 24/5/2019
  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΑΪΤΑΣ
  Δικηγόρος Κέρκυρας

Ηγουμενίτσα, 06/06/2016
Προς
Τον Αξ. κ. Ιωάννη Βραδή
Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Κερκύρας

Αγαπητέ φίλε Πρόεδρε.

Μετά μακρόχρονη ποινική διαδρομή
και υπερτεσσαρακονταετή άσκηση του Δικηγορικού λειτουργήματος, υπέβαλα προ μηνός την παραίτηση μου και αποχώρησα της ενεργού δικηγορίας, την οποία σεμνύνομαι ότι «ευφήμως» διακόνησα. Σας εξομολογούμαι,
καίτοι έχω την αίσθηση ότι παραβιάζω ανοιχτές θύρες, ότι όσο και αν προσπαθήσει κανείς να φανεί «σαν έτοιμος από καιρό» για… τέτοια αλλαγή σελίδας στη ζωή του… «είναι οι προσπάθειες του, σαν των Τρώων»!.. Οι συγκινητικές αποτρεπτικές παραινέσεις, Δικαστών και Εισαγγελέων όλων των βαθμίδων, πολλοί των οποίων υπηρέτησαν στο Πρωτοδικείο της έδρας και στο Εφετείο Κερκύρας, ενίων συναδέλφων, εσμού φίλων, πάμπολλων συμπολιτών και διακεκριμένων Ποινικολόγων, ήχησαν περισσότερο ως τιμητικές αποχαιρετιστήριες βολές.
Δεν εστάθησαν ικανές, παρά την ισχυρά περί του αντιθέτου συνηγορία, ώστε μεταγνούς να μεταβάλω γνώμη. Βεβαίως εγιγάντωσαν μέσα μου την αίσθηση ότι, μάλλον, δεν ηγωνίσθην επί ματαίω και οι φιλόφρονες λόγοι τους που απέπνεαν ευγένεια και μεγαλείο ψυχής, αρκούσαν συνεισέφεραν ηθική ν παραμυθίαν.
Δεν σας κρύβω ότι μέσα μου υποβόσκει ένα αδιόρατο πλέγμα «ενοχής» που όλο και πιο εμφατικά προξενεί συνειδησιακές αναταράξεις.
Άλλωστε, η… απαξία αυτή καθ’ αυτή της «υποστολής» της αγωνιστικήςέπαλξης, είναι ασύμβατη με την φύση του Συνηγόρου-Υπερασπιστή.
Την έντονη συναισθηματική φόρτιση, που επιτείνει η… δυσανεξία προς το
ρ. «παραιτούμαι», μετριάζει εν πολλοίς, η άριστη συνεργασία που είχα με
δεκάδες συναδέλφους-μέλη του γεραρού σας Συλλόγου και η αδιατάρακτη
προσωπική σχέση που μαζί σας απέκτησα.

Φίλε Γιάννη,
Αντλώ δύναμη από την κραταιά ανάμνηση των μοναδικών και ανεπανάληπτων στιγμών που έζησα στα τιμημένα ακροατήρια του πρώην Εφετείου και του νυν Δικαστικού Μεγάρου της πόλης της Κερκύρας, που ελάμπρυναν και καθαγίασαν Δικαστές και Εισαγγελείς αδαμάντινου ήθους, ο αλησμόνητος Αρεοπαγίτης Αντώνης Μιχαλακέας, χαρισματικοί και προικισμένοι αγορητές. Αναμιμνήσκομαι με συγκίνηση τον φημισμένο της εποχής εκείνης Κερκυραίο Συνήγορο Στέφανο Φακιολά, οι αγορεύσεις του οποίου απετέλουν, ακένωτο άρωμα πνευματικής ευωδίας και ευθέως… παρέπεμπαν στη φημισμένη σχολή των περιλάλητων Γάλλων Ποινικολόγων.
Αναπολώ ομοίως, τον Άλκη Χαρμπαλή, απαράμιλλο και δεινό αγορητή, που με τιμούσε με τη φιλία του, τους ονομαστούς δικηγόρους Δονάτο Παϊπέτη, Σπύρο Παγκράτη και Νίκο Ράπτη και τους προώρως απελθόντες Δημήτρη Γατόπουλο και Βασίλειο Λιάκουρα (αλησμόνητο αδελφικό φίλο)… απ’ την γραμμή των τεθνεώτων.
Αντλώ κυρίως δύναμη από την ισχυρά «παροικία» των εν ενεργεία δικηγόρων:
Χρήστο Κασίμη, Χρύσανθο Σαρλή, Γεώργιο Καρύδη, Σπύρο Δαπέργολα, Ιωάννη Βραδή, Μάριο Παϊπέτη, Σωτήρη Μικάλεφ, Ιωάννη Μεμμή, Νίκο Αυλωνίτη, Φίλιππα Μπρεντόη, Σπύρο Γερακάρη, Γεώργιο Καλούδη, Στέφανο Νικόπουλο, Αλέκο Αυλωνίτη, Θωμά Αθανασίου, Γαβριήλ Χειρδάρη, Χαράλαμπο Κουρή, Γεώργιο Φαϊτά, Σπύρο Φαϊτά, Γιάννη Μικρούλη, Σπύρο Αλαμανό, Απόστολο Παντελίδη, Σπύρο Σαββανή, Μάνο Ράπτη, Μάνθο Γιαννούλη, Διονύσιο Ηλία, Κωνσταντίνο Τζιβανίδη, Τάσο Σαλβάνο. Περικλή Πιέρρη, Σπύρο Βλάχο, Σπύρο Δραγομάνοβιτς, Βασίλειο Ρίγγα, Νίκο Σταθόπουλο, Φλωρέν Καββαδά… και Μάγδα Βασιλάκη, Μαρία Βασιλάκη, Τατιάνα Ζερβοπούλου, Μερόπη Υδραίου, Ειρήνη Σπίγγου, ‘Εφη Γογγάκη και Έφη Τσαγκαλίδου, που ευχαριστώ θερμότατα γιατί, με την έκδηλη εγκαρδιότητα σας , με κάνατε επανειλημμένα να αισθάνομαι «μέλος» του Δικηγορικού σας Συλλόγου, εξαιτούμενος της επιεικείας όσων από παραδρομή πιθανόν παρέλειψα.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες Κερκυραίοι Δικηγόροι.
Οδηγήθηκα, «ανεπαισθήτως», στην κατάφαση ότι επέστη το πλήρωμα του χρόνο για … τίτλους τέλους!!!…
Καταλυτικά εβάρυνε το γεγονός ότι έπρεπε «να δώσω χώρο» στον υπό την στέγην και σκέπην δικηγορούντα διάδοχον υιόν!…
Ευπροσώπως, κατά ταύτα, νομιμοποιούμαι να ζητήσω, τουλάχιστον… να μου αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του αρθρ. 84§2 περ. β’ Π.Κ., ότι εκινήθην από… αίτια μη ταπεινά!

Θα σας θυμάμαι όλους με νοσταλγία και αγάπη, μοναδικούς και ανεκτίμητους συνταξιδιώτες που αν και ηττημένοι, σε πείσμα της ανέκκλητης Σισύφειας μοίρας μας, αμετανόητοι δεν παύσαμε ούδ’ επί στιγμή ν’ αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη Δικαιοσύνη, όπως αρμόζει στην κοινωνία και στην Πατρίδα μας.

Παύλος Τζοβάρας
τ. Δικηγόρος

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΥΔΗ

Η μεθοδική και σταδιακή επικράτηση στην Ευρώπη των πιο σκληρών νεοφιλελεύθερων δυνάμεων οδηγεί σε ανατροπές της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας αρκετών κρατών- μελών της ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων και της χώρας μας.

Οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες ελίτ αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο την παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ ως κρίση των τραπεζών, επιβάλλουν τις κλασσικές <<θεραπείες>> του νεοφιλελευθερισμού, όπως τη διαρκή ύφεση και λιτότητα, τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων και την αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών.

Το γερμανικό ευρωιερατείο απεργάζεται την αλλαγή του  οικονομικού μοντέλου των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, κ.ά. εφαρμόζοντας αυταρχικές δημοσιονομικές μεθόδους πειθαρχίας και τιμωρητικής συμμόρφωσης. Στόχος είναι η ενδυνάμωση της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των πλεονασματικών χωρών του Βορά και πρωτίστως της Γερμανίας.

από Μάρτη Ιωάννη, δικηγόρο Κέρκυρας
Από Protagon

Οι λέξεις «πέντε και ογδόντα έξι» θα ακούγονται πλέον συχνά στην καθημερινότητα μας. Μια αλλαγή σε σχέση με την υπεροψία του δημόσιου τομέα, των φουσκωμένων μισθών του παρελθόντος, έτσι για να μας βάλουν μυαλό οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Αλλά πλέον ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου τομέα θα περάσει στον ιδιωτικό και τα πεντακοσάρια για επιδόματα, γίνονται 5 και 86 για μισθό, χωρίς διευκρινίσεις του τύπου «βασικός» ή «άνευ επιδομάτων». Για μισθό χωρίς πολλά πολλά.

Έχουμε και λέμε: 25 ετών και άνω, υπάλληλοι 586,08 ευρώ, εργατοτεχνίτες ημερομίσθιο 26,18 ευρώ. Κάτω των 25 ετών, υπάλληλοι 510,95 ευρώ, εργατοτεχνίτες ημερομίσθιο 22,85 ευρώ. Γιατί όταν είσαι νέος οι ανάγκες σου είναι μειωμένες, γιατί να κάνεις παιδί πριν τα εικοσιπέντε;